Mér finnst gott að fólk mótmæli. Mér finnst gott að fólk sýni að það sé ekki ánægt með það sem hefur gengið á. Hins vegar spyr ég mig hvort ekki sé verið að argast út í "vitlaust" fólk. Eigum við ekki frekar að gera kröfu um að þeir sem fóru með peningana okkar, þeir sem færðu á milli dálka í bókhaldinu, þeir sem tóku sparipeningana sem amma og afi áttu að þeir sæti ábyrgð? Þarf ekki með einhverjum ráum að reyna að fá eitthvað af þessu fé til baka? Hvað er hægt að gera? Eiga þeir eignir sem hægt er að fyrsta eða eru þær allar í suðurhöfum? Er hægt að draga þá fyrir lög og rétt? Ég veit það ekki, en kannski er blanda af þessu það sem þarf að gera. Alla vega. Engin ástæða er til þess að þeir sem höfðu okkur að féþúfu, komist upp með það.

Með fjármagskveðjum úr Borgarfirðinum

Birna

www.adborgum.is |24. janúar 2009|

Með hreistikveðjum úr Borgrfirðinum

Birna

www.adborgum.is |20. janúar 2009|

Erlendu lánin hvað????? Nú get ég ekki lengur orða bundist. Í þjóðfélaginu hefur dunið sú rödd sem vorkennir þeim gífurlega sem hafa tekið erlend lán, og sannarlega er þeim vorkun, ekki skal neitt dregið úr því. En hvað með alla hina sem tóku bara venjuleg verðtryggð lán? Hvað með þá segja kannski einhverjir? Jú, ég verð að segja að þeir eiga mína vorkun mikið frekar ein þeir sem tóku erlendu lánin. Þau koma þó til með að lækka þegar gengið kemst í lag aftur. Þeir sem hins vegar eru með íslensk verðtryggð lán eiga engrar viðreisnar von. Sú verðbólga sem mallað hefur hér undanfarið hefur sett sitt varanlega mark á verðtryggðulánin, þau lækka sem sagt aldrei aftur. Jón og Gvendur eru báðir með jafnhá lán, kr 25 milljónir. Jón er með erlent, Gvendur með íslenskt. Hjá þeim báðum hafa lánin sannarlega hækkað, og í raun svipað mikið. Afborgunin hjá báðum var um 100 á mánuði í dag ríflega 300 þúsund. Jón fékk betri fyrirgreiðslu í sínum banka af því að hann var svo "óheppinn" að vera með erlent lán, Gvendi hefur hins vegar gengið illa með sitt. Verðbólgan er í sögulegu hámarki en gengið hefur heldur lagast, þótt hægt fari. Eftir ár eða tvö þegar vonandi verður komin betri tið með blóm í haga verður Jón í þokkalegum málum en slíkt er ekki hægt að segja um Gvend. Í dag eru lánin þeirra vel yfir 35 milljónir. Lán Gvendar mun verða þar áfram, yfir gröf og dauða nema honum takist að öngla inn óvæntar tekjur, gengið mun sjá um að Jón verður mun áhyggjuminni í framtíðinni. Því segi ég enn og aftur. ERLENDU LÁNIN HVAÐ??

Með lánhæfiskveðjum úr Borgarfirðinum

Birna

www.adborgum.is |12. janúar 2009|

Þannig háttar til í minni fjölskyldu að afar margir eiga afmæli í janúar. Þegar ég var krakki vorum það við systur, Inga og ég sem áttum 10 og 20 og amma Stína á milli en hún á 12. Nokkur umræða var um að á bernskuheimilinu að sá sem ætti fyrsta daginn hlyti að vera eldri en hinir.Með auknum þroska höfum við komist að því að þetta er ekki alveg svona einfalt. Fleiri hafa síðan bæst í þessa janúarflóru sem er gaman. Þar sem ég á sjálf minn afmælisdag í janúar geri ég jafnan ráð fyrir því í jólabakstrinum því mér finnst afar gaman að fá fólk inn um dyrnar á afmælisdaginn minn. Ég á svo sem ekkert frekar von á því að það verði neitt öðruvísi þetta árið, þótt það sé kreppa. En í dag á amma mín yndisleg afmæli. Hún er 97 ára gömul í dag. Heldur eigið heimili með dyggri aðstoð góðs fólks. Les enn þótt sjónin mætti vera betri, man alla hluti og er ern miðað við aldur og fyrri störf. Ég hef stundum sagt að ef ég verð eins hress 80 eins og amma var þegar hún varð níræð, megi ég vel við una. Sú skoðun mín hefur ekkert breyst.

Með afmæliskveðjum til ömmu

Birna

www.adborgum.is |5. janúar 2009|

Þá hefur nýja árið hafið innreið sína í mestu kreppu síðan þeirri sem gekk yfir heimsbyggðina í kringum 1930. Ástandið er engu líkt og mun ekki koma mér á óvart þótt að einungis toppurinn af ísjakanum sé kominn í ljós. Í huga mínum er ekki nokkur spurning um að víða hafa menn farið illa með annarra fé, teygt á ólum síðgæðisins til hins ítrasta, ef ekki annað og verra. Sem sagt margir hafa alla vega verið með siðlausar aðgerðir ef ekki ólöglegar. 

Nýja árið leggst þó vel í Borgabúa. Gamla árið var kvatt í anda fjölskyldunnar og hið nýja boðið velkomið. Veður var yndislegt á gamlárskvöld. Himinn heiður svo ljósadýrð sást víða að. Hér á hlaðinu var eitthvað sprengt, mest verið með stjörnuljós enda barnabörnin fjögur öll stödd á svæðinu með foreldrum sínum. Kveikt var á smá brennu, sem illa brann sökum bleytu, allir voru með kyndla og þetta var yndislegt. Þegar nýja árið var nýlega gengið í garð fórum við Binni litli með okkar kyndla og óskuðum íbúum Borgaanna gleðilegs nýs árs með þökkum fyrir það gamla. Það gerum við á hverju ári og er jafn nauðsynlegt og sjá gamla ártalið hverfa í sjónvarpinu og hið nýja birtast.

Með bjartsýnikveðjum úr Borgarfirðinum

Birna

www.adborgum.is |26. ágúst 2008|

Það bar helst til tíðinda fyrir nokkrum árum í Borgarfirði og konur tvær ákváðu að safa fræum af trjám, eftir afar gott sumar. Þær brugðu undir sig betri fætinum, þótt eiginlega væri þetta hálfgert haltur leiðir blindan samstarf. Farið var með þjóðvegi nr. 1 lagt í kant og aðstæður skoðaðar. Í ljós kom að hátt reyndist vera niður af veginum þar sem leita skyldi fanga, einnig að girðing nokkur myndi heldur tefja för. Önnur konan var heldur léttari á fæti en hin, enda yngri. Hún lét sig vaða niður háan kantinn að girðingunni og komst með ótrúlegum fimleik yfir hana. Hjá hinn gekk ekki eins greitt. Finna varð stað þar sem lægra var niður af vegninum, enda hækja ein sem þvældist fyrir fótafiminni. Er niður var komið tók ekki betra við. Hófst nú æðisgengin leit að svæði á girðingunni þar sem auðvelt yrði að komast yfir fyrir hækjukonuna. Á einum stað var ögn slaki á girðingunni og réðust valkyrjur þessar á staðinn til að koma þeirri frú yfir sem enn var vitlausu megin við girðinguna. Fyrst flaug hækjan yfir. Það var lítið mál. En björninn var ekki þar með unnin. Konan var heldur stirð enda notaði hún ekki hækju að gamni sínu. Sú yngri togaði annan fótinn á stallkonu sinni yfir girðinguna og hófst þá þrautagangan að koma hinni löppinni yfir líka. Jafnvægið var ekki gott. Hækjufrúin tók á það ráð að grípa þéttingsfast í buxur þeirra er yfir var kominn. Sú var í íþróttabuxum og hafði gleymt að herða reimina er prýddi mittisstað og hélt buxunum uppi. Átökin voru hörð við lapparskriflið sem illa gaf sig. Það sem verra var. Buxnaómyndirnar tóku einnig að gefa eftir og sigu nú niður í samræmi við ákökin. Hækjukonan seig einnig niður og nálgaðist óðfluga helgasta stað þeirrar yngri. Einnig fór að koma í ljós, fyrst æði fagur nærfatnaður, þveginn og strokinn og keyptur í Hagkaupum, ekki löngu fyrr. En teygjan í þeim reyndist heldur ekki besta haldreypið og því fór að bera að beru holdi er fatnaði þessum er alla jafna ætlað að hylja. En áfangasigur var unninn og konurnar tóku lítið eftir því í baráttunni við fótinn hvað væri í gangi. Leikar fóru þannig að konan á fætinum komst yfir með andlitið fast í hreiðri þeirrar yngri sem skartaði fögrum botni sinum, berum, móti umferðinni á þjóðvegi númer eitt. Þegar allt var yfirstaðið og konunum ljóst hvernig komið var, varð þeirri eldri að orði: "Það er með ólíkindum að ekki hafi orðið slys við veginn." Svo mörg voru þau orð. Þess skal getið svona í framhjáhlaupi að fræin fundu þær ásamt betri leið til að komast yfir girðingu og upp á veginn aftur. 

Með frjógvandi kveðjum úr Borgarfirðinum

Birna

www.adborgum.is |25. ágúst 2008|

Í kvöld fylltist ég heilagri reiði fyrir hönd landsbyggðarinnar. Það gerist ekki oft að frúin á Borgum verður verulega reið og henni renni mikið í skap. Slíkt er vert að færa í annála og það gerist hér með. Svo bar við að sonur okkar þurfti lán til að fjármagna íbúðarkaup. Með breyttum reglum á lánamarkaði er ekki lengur að hægt að fá eins mikið lánað út á fasteignir og áður var. Sem að mörgu leiti er hið besta mál. Eigendur jarðarinnar Borga sitja á feitri fasteign og sjálfsagt var að lána stráksa og konuefni hans veð til að fá hagstæðara lán. Skyldi það sótt í lífeyrissjóð sonarins. Verðmat var gjört fyrir jörðina og þar með ljóst að hún var hundruða milljóna virði, sem vitað var. Veðsetningar þeirrar fasteignar er því afar lágt. Lífeyrissjóðslánið var einungis upp á fjórar milljónir svo enginn taldi að vandasamt yrði að bíða eftir jákvæðu svari frá sjóðnum. Svo bregður hins vegar við að þetta veð þykir ekki nógu gott. Fyrir hvíla á jörðinni þrjú lán, öll hjá sömu stofnun. Þótt að á annað hundrað milljónir séu sem trygging fyrir þessu fjögurra milljón króna láni var samt ekki nógu gott að fá fjórða veðrétt. Og hér kemur bomban!!! AF ÞVÍ AÐ VEÐIÐ VAR Í JÖRÐ!!!!! Á meðan auðmenn eru að fjárfesta í jörðum úti um landið til að tryggja fjármagni sínu sem besta vexti er kerfið ekki búið að meðtaka það að jarðir eru ekki síðri eign heldur en húskumbaldi suður í Reykjavík. Ef samsvarandi verðmæti hefði verið bundið í einum húskofa í höfuðborg lýðveldisins hefði þessi spurning ekki einu sinni komið upp en af því að veðið var jörð, með hlunnindi, sumarbústaðalönd sem gefa tekjur og annað eftir því, þá var fjórði veðréttur ekki nóg. Og það sem allra verst er. Viðkomandi lífeyrissjóður fer þess á leit við þá stofnun sem við skiptum við, að okkur forspurðum, að stofnin gefi eftir einhvern veðréttinn og hleypi sjóðnum fyrir ofan sig. Ég hef sjaldan heyrt annað eins. Enn og aftur er ekki nógu gott það sem tilheyrir landsbyggðinni. Þó eru hér laxveiðiár sem greitt er offjár fyrir að veiða í. Gæsalendur sem færri komst í en vilja. Sumarbústaðalönd sem margir geta hugsað sér að byggja sér sælureit á og fleira mætti telja. En þetta eru víst ekki verðmæti í augum forráðamanna lífeyrissjóðs sem greinilega ekki fylgjast með tímanum. Það liggur við að maður sendi þeim bara puttann og bjóðist til að greiða fyrir þá update-forrit. Kannski að þá rynni upp fyrir þeim ljós. Jarðir hafa hækkað gífurlega í verði. Bændur sitja ekki í dag á verðlausum túnbleðlum. Þeir eiga eignir sem margir vilja greiða offjár fyrir að eignast. Verði ljós!!!!

www.adborgum.is |22. ágúst 2008|

Þá eru Íslendingar orðnir alla vega silfurhafar á Olympiuleikunum í Kína. Frábær árangur það. Þeir hafa ekki farið eftir þeim línum sem ríkisstjórnin er að og hefur verið að leggja síðustu vikur og e.t.v. mánuði. Að gera ekki neitt. Mér dettur oft í hug þegar ég heyri auglýsingu frá fyrirtæki einu þar sem segir eitthvað á þessa leið: Hvað sem þú gerir, ekki gera ekki neitt." Það er einmitt það sem hefur verið í gangi í ríkisfjármálnum undanfarið, bara gera ekki neitt. Allir vita að gamla máltækið, flas er ekki til fagnaðar, á oft og víða við, en menn verða jú að vita hvenær það á við og hvenær ekki. Það verður að hafa í huga það sem stendur í æðruleysisbæninni að breyta því sem hægt er að breyta, sætta sig við hitt og hafa vit til að greina þar á milli. Og þar liggur hundurinn oft grafinn. Þetta með vitið. Kannski hefði okkar ástkæri Sparisjóður ekki farið svona illa ef menn hefðu ekki gert ekki neitt og haft vit til að greina á milli. Sá spyr sem ekki veit. Maður nokkur sagði eftir hinn fjölmenna fund sem haldinn var í Borgarnesi að forráðamenn Sparisjóðsins ættu að fara í pólitík. Þeir hefðu talað og talað en ekkert sagt og litlar skýringar gefið. Það er ákveðin kúnst að tala án þess að gefa neinar upplýsingar. Margir segja að ýmsir stjórnmálamenn séu leiknir í þeirri tegund ræðumennsku. Það má oft án efa til sannsvegar færa. En sem sagt, ekki gera ekki neitt er oft í góðu gildi. Ég vona bara að menn bíðir ekki svo lengi að atvinnulífið verði allt komið upp á rönd og kreppan verði eins og sú sem skall á heimsbyggðina með hruni verðbréfa í Wall Street árið 1929. Er ekki sagt að við séum að súpa seyðið af hruni húsnæðislána í Bandaríkjunum? Er það þá ekki samlíking við það sem gerðist hinn svarta þriðjudag, haustið 1929?

Með ekki neinum kveðjum úr Borgarfirðinum

Birna

www.adborgum.is |20. ágúst 2008|

Ég tók eftir því þegar ég hóf að rita þessi orð að í sumar hef ég skráð hér inn með nærri mánaðar millibili. Kannski verður nú breyting á því. Fjölskyldan brunaði norður í land fyrir skömmu til að hlýða á tónleika í Akureyrarkirkju. Þar voru flytjendur Margrét Brynjarsdóttir Mezzosopran og Gísli Jóhann Grétarsson sem lék á gítar. Þau kölluðu tónleikana sína "Suðræn og ljúf tónlist í Akureyrarkirkju." Þetta var virkilega gamana og ótrúlega margir áheyrendur sem mættu í kirkjuna. Aðgangur var ókeypis en opinn baukur sem í mátti leggja aur, ef vilji var til. Í hann safnaðist töluvert á annan tug þúsunda þannig að margir vildu kvitta fyrir sig. Móðurlegt stolt gerði auðvitað vart við sig en á saman tíma var farið í blaðamannsgírinn og flytjendur myndaðir í bak og fyrir. 

Á þessari mynd eru þau að flytja lag um malarastúlkuna sem yfirmaður þorpsins er svo hrifinn af en hún sér ekkert nema malarann sinn sem situr með hvíta húfu og leikur fyrir hana á gítar. En nú eru flytjendurnir flognir á vit ævintýra sinna í norður Svíþjóð. Þar stunda þau bæði nám í tónlist. Hann í tónsmíðum og hljómsveitarstjórn en hún í söngnámi. Það er svo frábært að í nútímanum geta flestir þeir sem vilja hafa til, látið drauma sína rætast. Ekki eru margir áratugir síðan það þótti féttnæmt ef einhver fór utan til söngnáms. Slíkt kostaði meiri fjármuni en flestir höfðu milli handa. Nú er öldin önnur, sem betur fer, og þeir sem hafa hæfileika til geta lagt rækt við þá hæfileika sem þeim voru gefnir í vöggugjöf. Það er ekki allt slæmt í nútímanum þótt á stundum vilji sumar meina að svo sé.

Með hæfileikaríkum kveðjum úr Borgarfirðinum

Birna

www.adborgum.is |25. júlí 2008|

Eins og landsmenn vita hefur verið einmuna blíða hér um slóðir í sumar. Vorið byrjaði vel með hlýindum í maí og svo hefur næstum verið óslitil síðan. Borgfirðingar eru venju fremur sólbrúnir, enda fátt annað yndislegra en að vera úti og njóta hins íslenska sumars. Skiptir ekki máli hvort það er vott eða þurrt, það er best að vera á Íslandi á sumrin. Og AMEN eftir því. Eg gerðist gífurlega menningarleg um síðustu helgi og fór á fjölmarga tónleika í tengslum við Reykholtshátíð. Það var í einu orði sagt frábært. Það er nærandi fyrir líkama og sál að fara að hlusta á fagra hljóma í metnaðarfullum flutningi frábærra listamanna. Að koma út í kvöldsólina og fagurt umhverfi Reykholts eftir flutning sem engin lýsingarorð geta skýrt verður ógleymanlegt. Við hjónin á Borgum erum ekki sammála um gildi þess sem skemmtunar eða sálar hressingar að fara á tónleika þar sem sígild tónlist er borin á borð. Enda fór það svo að frúin skeiðaði í Reykholt með vinkonum sínum en leyfði bóndanum, allra náðarsamlegast, að vera heima við hverja þá iðju er honum hugnaðist. Með þessu fyrirkomulagi voru báðir ánægðir. Það er alltaf gott þegar sá háttur er mögulegur, að allir gangi sáttir frá borði. Hins vegar er afar líklegt að Reykholtshátíð sé búin að eignast dygga hlustendur framtíðarinnar í okkur vinkonunum er saman brunuðum á skemmtun þessa í sumar.

Með sígildum kveðjum úr Borgarfirðinum

Birna

www.adborgum.is |21. júní 2008|

Þá erum við í Stafholtsprestakalli búin að velja okkur prest. Fyrsta konan sem verður prestur í prestakallinu sr. Elinborg Sturludóttir hefur verið valin úr hópi fjölmargra hæfra umsækjenda. Því miður er það svo að skortur er á prestaköllum í dag, ekki prestum og þvi verður án efa oft erfitt að velja presta í náinni framtíð þegar hópur virkilegra hæfra einstaklinga sækir um. En svona er lífið. Ég fór sem fararstjóri með nærri 50 orlofsdömur norður á Húsavík nú um jónsmessuhelgina. Ekki leit út fyrir að veðurguðirnir myndu verða hliðhollir okkur að þessu sinni. Margir svitadropar runnu vegna þess. Það hefur nefnilega fylgt þessum bílstjóra, Ásgeiri Einarssyni, að hans sögn og hópnum að alltaf hefur verið gott veður. Nú var stressið yfir því að þetta myndi verða ferðin þar sem lukkan yfirgæfi bílstjórann og hópinn. En viti menn. Á föstudagskvöld er rennt er í hlað á hótelinu á Húsavík, braust sólin fram úr skýjunum og skein svo til linnulaust á meðan á dvöl hópsins stóð. Það urðu því enn meiri fagnaðarlæti á hótelinu en venja var við komu hópa þangað. Það var nefnilega búið að segja þeim að þessum hópi fylgdi gott veður. Veðurguðalukkan hvarf síðan á brott með ferðalöngunum suður fyrir heiðar og hvort hún birtist aftur á Húsavík, verður tíminn að leiða í ljós. 

Með lukkulegum kveðjum úr Borgarfirðinum

Birna

www.adborgum.is |10. maí 2008|

Nú er ég búin að heyra í öllum vorboðunum. Ég er ekki eins og margir að mér finnist vorið vera komið þegar ég heyri í lóunni, hrossagaukurinn er frekar minn fugl að ég tali nú ekki um þegar ég heyri í spóa eða sé minn uppáhaldsfugl, tjaldinn, þá hlýtur vorið að vera komið. En nú bregður svo við að vorboðarnir eru ekki allir fiðraðir að þessu sinni. Þannig er að sóknarpresturinn okkar í Stafholti sr. Brynjólfur Gíslason hefur ákveðið að hætta presskap í haust eftir nærri 40 ára starf. Prestakallið hefur verið auglýst til umsóknar og með blænum berast því þessir ófiðruðu vorboðar hingað í sóknina. Að taka á móti fólki sem hefur áhuga á að setjast að á hinu fornfræga prestssetri Stafholti, er gífurlega skemmtileg tilbreyting frá venjulegum vorstörfum. Einhver þeirra mun síðan taka við búsforráðum í Stafholti í haust, hver það verður mun framtíðin leiða í ljós. En hvort sem það er þessu vorboðum að þakka eða ekki þá er nú vor í lofti um allan Borgarfjörð. Sunnan undir vegg hefur allt grænkað og byrjað er að örla á grænni slikju á túnum bænda. Að mínu mati er vorið yndislegur tími, maður endurnýjast á sál og líkama. Allt verður svo mikið léttara og auðveldara þegar náttúran er að vakna. Að sjá lítil lömb skoppa um til að reyna að kroppa þá litlu nál sem komin er, skemmir ekki fyrir í sambandi við stemninguna. Það er fullkomnað, eins segir í góðri bók. 

Með fullkomnum kveðjum úr Borgarfirðinum

Birna

www.adborgum.is |29. apríl 2008|

Ekki finnst mér sérstaklega sumarlegt hér um slóðir. Norðan svæla dag eftir dag, kaldur apríl eins og hann getur bestur orðið. Og ekki fraus saman að þessu sinni, sumar og vetur en lengi batt ég vonir við að svo yrði. Í forlagatrú minni liggur nefnilega trú á mörgu sem ýmsir kalla hindurvitni en ég kalla alþýðuvísindi. Reyndar hef ég líka heyrt hið sama kallað heimsku, óvísindalega útskýrt kjaftæði, en það angrar mig minna en ekkert. Vísindamenn sperrast við að sanna og afsanna eitt og annað. Sumt hefur tekist annað ekki. Sem dæmi vita sauðfjárbændur að kindur bera oft í kringum nýtt eða fullt tungl og einnig að lömbin fara að hrynja úr þeim ef rignir. Kannski á hið síðast nefnda skylt við það þegar maður skrúfar frá krana þegar einhverjum er mál að pissa en getur ekki, veit ekki. En hvað um það, þetta eru alþýðuvísindi sem ég veit ekki til að neinn hafi sannað. Svo er það saman með andlát. Þau eiga sér flest stað á milli fimm og sjö á morgnana og einnig fylgja þau tunglinu. Athugið bara hvenær flestar dánarfregnir eru lesnar í útvarpinu. Afhverju þetta gerist veit ég ekkert um, en ég veit að það gerist. Margt annað spennandi fellur undir þennan flokk, hindurvitna, að margra mati og kannski hefur okkur borið af leið komin of mikið út á hinn endann. Ýmiskonar spáfólk hefur sprottið upp eins og gorkúlur eftir regn, margt af því er gott og getur án efa sagt fyrir um óorðna hluti. Aðrir eru bara á rangri hillu og ætti frekar að gera samning við bókaforlag. Ég telst líklega frekar trúgjörn en á sama tíma ferlega tortryggin. Ég veit ekkert hvernig það blandast. Það hefur stundum komið mér í koll hvað er tilbúin að trúa, hægt að ljúga mig fulla, á sama tíma hefur það án efa líka þvælst fyrir mér hvað ég er stundum full grunsemda. Niðurstaða er því sú að ég veit ekkert hvað mér finnst eða hvað ég vil, eða er það ekki?

Með beggja blands kveðjum úr Borgarfirðinum

Birna

www.adborgum.is |10. apríl 2008|

Það var ekki fyrir margt löngu að undarlegir hlutir fóru að koma fyrir mig. Ekki svo að skilja að það hafi ekki oft gerst áður en í þetta sinn var tíðni viðburða hærri, svo há að meira að segja ég tók eftir því, sem er óvanalegt. Vinir mínir segja að fáfundinn sé meira viðutan persónuleiki, ég taki ekki einu sinni eftir því þótt einhver mæti ber á svæðið. Þetta er nú ekki alveg satt, en samt nokkurt sannleikskorn falið í því, eins og flestum almannarómi. En hvað um það, þetta byrjaði allt með því að draumfarir mínar voru æði skrautlegar. Mikið var flett upp í draumráðningarbókinni, sem ekki gaf annað en loðin svör. Síðan tóku við undarlegir viðburðir á daginn. Fólk í undarlegum fötum fór að bera fyrir augu, í tíma og ótíma. Spurning dagsins var hvort verið væri að taka upp kvikmynd víða um Vesturland eða hvað? Ekki þorði ég að hafa orð á þessu þar sem enginn talaði um þetta og því hluti viðkomandi að vera einungis til í mínu höfði. Úff, mig var farið að sundla yfir þessu öllu saman. Greinilegt var að allt stefndi í langa og stranga vist út við sundin blá. Þetta fólk átti það líka til að hafa með sér undarlega skepnur, skopútgáfu af hestum, meira í líkingu við einhyrninga og þess háttar furðuverur. Allt var kórónað þegar borgin fyrir ofan bæinn breyttist í gullslegna höll. Þá var mér allri lokið, viðurkenndi ósigur minn, tók fram símaskrána og leitaði að orðinu ........KLEPPUR.  Þá vaknaði ég!!!!

Með draumkenndum kveðjum úr Borgarfirðinum

Birna

www.adborgum.is |30. mars 2008|

Ekki fyrir margt löngu fórum við hjónakorn á sýningu ungmennafélags Reykdæla  "Þið munið hann Jörund" frábær sýning í alla staði og allir standa sig með mestu prýði. Erfitt að benda á einhvern einn og segja að hann hafi verið bestur. En það sem mér finnst svo frábært við þetta leikrit er hið skemmtilega háð sem Jónas, höfundurinn, laumar inn um ýmsa siði okkar Íslendinga er þóttu sjálfsagðir hér í eina tíð. Eins og að spýta hér og hvar. Hversu auðvelt hefur verið að viðhalda ýmsum sjúkdómum þar sem hrákadallar stóðu í hverju horni, fullir að ýmiskonar gúmmilaði. Ojjjjjjj grængolandi hrákaslummur syntu þar innan um hinar brúnu sem fengu lit sinn að tuggutópaki er einkum karlpeningur brúkaði. Hvar ætli þessi herlegheit hafi verið losuð á meðan var og hét? Svo var það blessuð lúsin. Mér dettur oft í hug gáta sem faðir minn kenndi mér fyrir mörgum árum. Hún er á þessa leið. Maður leitaði að því sem hann vildi ekki hafa og fór með það sem hann fann ekki. Hann var sem sagt að leita lúsa. Ég veit nú ekki til þess að lúsin hafi verið talin ómissandi, eins og fram kemur í áður nefndu leikriti, en án efa höfum við verið grálúsug samt. Og enn eimir af því að fólk skammast sín fyrir að segja frá því að börnin þeirra hafi fengið lús, þótt nú á dögum hafi hún ekkert með þrif eða óþrif að gera, eins og var í gamla daga. En þá var vitað að á sumum bæjum var alltaf lús viðloðandi og heimilismenn kemdir og skoðaðir vandlega ef einhver hafði komið í heimsókn frá lúsa-bæ. Væntanlega hafa þeir hinir sömu verið kallaðir lúsablesar. Held að ég hætti þessari lúsa-umræðu. Mig fer að klæja bara við tilhugsunina. Kunnugleg og heimilisleg hljóð berast úr sjónvarpsholinu enda klukkan orðin margt. Best að fara að ýta við mínum heitt elskaða og koma sér til fundar við Óla lokbrá. 

með gamalsiðskveðjum úr Borgarfirðinum

Birna

www.adborgum.is |29. mars 2008|

Eins og flestir mínir nánustu vita er ég mikill lestrarhestur. það kemur varla fyrir að ég klári ekki þá bók sem ég byrja á. Þó hefur það komið fyrir. En núna á dögunum rakst ég á bókina um hjátrú eftir Símon Jón Jóhannsson. Ekki var að sökum að spyrja, ég hóf lesturinn. Þar var meðal annars skrifað um að sofi menn með sokkana sína undir höfðinu geti þeir ekki dáið. Ég hefði reyndar haldið að það væri akkúrat öfugt, sérstaklega ef sokkarnir eru ekki hreinir. Þeir myndu hreinlega deyja af ólykt. Ímyndið ykkur hvernig það er að hafa táfýlusokka undir höfinu á sér á meðan maður sefur. Það hlýtur að vera óbærilegt ;-) Annars er það helst að frétta hér í Tungunum að norðan svælingur hefur verið ríkjandi hér og ráðið lögum og lofum. Skíta kuldi brrrrrrrrr. Meira að segja hundarnir hafa ekki mikinn áhuga á að vera úti og láta því heimilisfólk varla vita þegar gestur rennur í hlað. Annars var dagurinn sérstaklega góður, þrátt fyrir kuldabola. Mikið af skemmtilegu fólki rak hér inn nefið í dag, bæði fjölskylda og vinir. Heppilegt að ég skyldi ekki frysta allar terturnar sem voru til síðan á páskum. Það var því hægt að bjóða með kaffinu að góðum og gömlum íslenskum sið. Ekki slæmt. Undir kvöld voru síðan einhverjir að skemmta sér á fjórhjólum á Ararnholtsengjunum. Hef grun um að þar hafi Baulufeðgar verið á ferð, en þar sem forvitni mín var ekki nógu mikil, nennti ég ekki að krækja mér í kíki til að sannreyna þá kenningu mína. Stjörnufans lýsti síðan upp hinminhvolfið rétt í þann mund sem ég gekk niður stigann til að fara á stefnumót við koddann minn. Góður dagur að kveldi kominn. 

með pólstjörnukveðjum úr Borgarfirðinum

Birna

www.adborgum.is |28. mars 2008|

Heilir og sælir góðir hálsar. Sannarlega er langt síðan ég hef komið hingað inn í vinnslu gluggann minn til að rita fréttir til ykkar. Tvennt hefur einkum valdið því. Í fyrsta lagi skortur á klukkutímum í sólarhringunum, sem líklega hefur nokkuð að segja og hins vegar skortur á forriti til að vinna í. Því hefur verið kippt í liðinn og svo er bara að sjá hvort tímunum í sólarhringnum fjölgar eitthvað á næstunni. Næstu daga mun ég setja inn nokkra pistla úr sveitinni er undirrituð hefur safnað á lager í forritisskortinum, mér og vonandi ykkur til skemmtunar. Alla vega er komið líf á síðuna sem er gott. 

Með lifandi kveðjum úr Borgarfirðinum

Birna

www.adborgum.is |30. október 2007|

Nú liggur frúin á Borgum bara í pest og skrifar fátt og lítið á málgagn Vesturlands þessa dagana. Er ekki að efa að góðir menn og konur halda uppi merki undirritaðar á meðan hún vermir bæli sitt að mestu. Sakna mun þó starfa sinna í næsta blaði undir fréttakornum en úr því mun bætt er heilsan kemur til baka. Í umheiminum Íslandi ber það hæst um þessar mundir að tíu litlir negrastrákar eru að tröllríða samfélaginu og sanna enn og aftur að oft veltir lítil þúfa stóru hlassi. Þessi litlu gaurar hafa orðið til þess að ýmsir afbakaðir textar fljúga nú um landið á tölvum landmanna og er ugglaust misjöfn skemmtan manna yfir þeim boðskap er þar kemur fram. Sem krakki söng ég lagið um þessa negragutta er gengið var í kringum jólatréð en ekki annan tíma. Ekki minnist ég þess að verið væri að styngja neinn rasistaboðskap, alla vega hugsaði maður þetta ekki út frá því. Ótrúlegt að lagið hefði verið sungið við þetta tilefni ef sú hugsun hefði legið að baki. Ekki varð ég svo fræg að eignast umrædda bók en sá hana hins vegar í bókasafni fyrir ótal árum og fannst lítið merkileg. Sú eina hugsun sem ég minnist í tengslum við þetta lag eða texta réttara sagt var sú að mér fannst þessir strákar með eindæmum óheppnir og fannst svo sem alveg að þeir gætu hafa átt heima í Borgarnesi eins og hvar annars staðar. Að þeir væru með dökkan hörnundslit hafði ekkert með málið að gera, það var einfaldlega verið að syngja um 10 stráka sem voru að vesenast eitthvað með þessum afleiðingum. Hins vegar er svo sem ekkert að marka það þótt ég hafi ekki fattað að um heilberan rasisma var að ræða, því eins og áður hefur hér komið fram var ég og er með ólíkindum einföld og hef að sjálfsögðu ekki fattað að eitthvað væri athugavert við að syngja um negrastráka í stað hvítra eða gulra. Enn og aftur sannast að sælir eru einfaldir, þeir fatta ekki hvað þeir eru vitlausir.

Með einföldum veikindakveðjum úr Borgafirðinum

Birna

www.adborgum.is |27. október 2007|

Í fréttum er þetta helst, eins og hljómað hefur í ríkisútvarpinu í fjölda ára. Í dag héldu afkomendur Konráðs og Margrétar sem eru forelrar mínir upp á 50 ára gullbrúðkaup þeirra hjóna með pompi og prakt uppi á Hraunsnefni. Afmælið sjálft var 19. október en ekki var hægt að halda upp á tímamótin þá, nema oss hjónunum á Borgum var boðið í forláta kvöldverð að Kjartansgötu 5, sem eru mín foreldrahús. Við systkinin fórum á kostum í afmælinu. Settum á svið söngleik, byggðan á æskuminningum okkar úr foreldrahúsum. Okkur fannst þetta svo gaman sjálfum að vonandi hefur það smitast út frá sér. Nokkrar veigamiklar æfingar voru haldnar og gífurleg kátína og hlátur fylgdi þeim. Komu þar í ljós leyndir hæfileikar okkar systkinana sem mál var orðið til vegna þeirrar staðreyndar að frumburðurinn, undirrituð verður fimmtug í byrjun næsta árs. Er ekki að efa að hæfileikar þessir munu nýtast systkinahópnum um ókomin ár. Þema dagsins voru minningar og var lagt upp með að gefa foreldrum okkar góðan skammt af þeim. Auk ofan greinds söngleiks fengum við leynigesti til að mæta, Margréti Brynjarsdóttur og Gísla Grétarsson, dóttur mína og tengdason, sem stunda tónlistarnám í Svíþjóð norður. Var leyndarmálið svo vel falið að ekkert lak í eyru heiðursgestanna. Var yndilslegt að sjá á þeim undrunarsvipinn þegar þau áttuðu sig á því að meðal veislugesta væru þessir farfuglar frá Svíþjóð. Barnabörnin stigu á stokk í löngum bunum og fluttu afa sínum og ömmu tónlist, leiki og söng á þessum tímamótum. Er með ólíkindum hversu hæfileikar afkomendanna koma snemma fram miðað við að við foreldrarnir erum eiginlega núna fyrst að áttta okkur á því hversu mikið af hæfileikum við höfum. En þetta telst líklega þróun. Í lokin gáfum við börnin heiðursgestum dagsins mynd sem Bjarni Þór listamaður á Akranesi gerði að okkar beiðni. Var þar um að ræða mynd af þeim hjónum með því sem þau hafa dundað sér við gegnum árin. Meðal annars mátti þar sjá marhnút veiddan á Hólmavík, hestinn Skugga frá Efra Seli, loftpressu, saumavél, kjötskrokk, hamar, tjald og prímus svo eitthvað sé nefnt. Allt sem tengist farsælu lífi heiðurshjónanna á Kjartansgötu 5. Góðum degi lauk með því að ættarhjónin stigu dans undi söng og spili leynigestanna og við hin fylgdum í kjölfarið. Er ekki að efa að allir fóru glaðir og sáttir heim á leið. 

Á þessum sama degi var mér einnig boðið að vera veistlustjóri í Dölum vestur á árlegum haustfagnaði Dalamanna. Varð ég af ofangreinum ástæðum að afþakka það glæsta boð. Hefði án efa verið gaman að skemmta sér með frændum og vinum í Dölum en vegna skorts á kólbúnaði var það ekki hægt í þetta sinn. Verður að vonum unnin bráður bugur á þeirri meinsemd. 

Með dúndrandi kveðjum úr Borgarfirðinum

Birna

www.adborgum.is |1. september 2007|

Það er sitt hvað að segja fréttir og fréttir. Þegar maður vinnur við fréttaskrif eins og undirritaður kemur fljótlega í ljós að vit verður að vera til staðar til að skilja hafrana frá sauðunum. Stundum eru hlutir sagðir í eyru blaðamanns sem eins gott er fyrir viðkomandi og einnig miðilinn sem hann vinnur hjá að séu rækilega skoðaðir með tilliti til sannleiksgildis, áður en það fer í loftið. Svo eru það fréttir úr sveitarfélaginu. Hvað eru hinir kjörnu fulltrúar að geraog er það í samræmi við þau loforð sem gefin voru þegar þeir voru áhrifalausir almúgamenn. Er fólkið ánægt með vinnubrögðin eða þarf að spýta í lófana og gera betur. Það er ekki síst hlutverk héraðsfréttablaða að halda stjórnendum iðnum við kolann og vera þeim aðhald og gefa þeim hæfilega ráðningu, sé þess þörf. Sumir lesa aldrei þessar fréttir, finnst sem þess háttar frásagnir, eins og hvaða götur eigi að fara að skipuleggja eða hvort búið sé að setja á einstefnu í einhverri götu eða kaupa kúkaeyðingarstöð, þurrar hundleiðinglega fréttir sem ekkert sé gaman að. Þá eru það fréttirnar úr mannlífinu, sem samt sem áður geta snúið að stjórnendum viðkomandi sveitarfélags, en koma ekki fram í bókunum þess. Þar eru fréttir eins og búið að stela hraðahindrunum, rollur vaða yfir allt, vatnið er vont hjá nýju vatnsveitunni, fjallskil eru í mesta ólestir. Við öllu þessu þarf þá að fá svör hjá þar til bærum yfirvöldum þ.e. hvað eigi að gera til úrbóta. Sumir lesa eingöngu þessar fréttir. Svo eru það löggufréttirnar um hraðakstur, innbrot, bakkus við stýrið og annað svipað. Ekki má gleyma listinni, sem mörgum finnst ómissandi, en jafn mörgum óþolandi. Þar er nátengt efni sem við nefnum menningu. Hvað eru íbúarnir á hverjum stað að gera sér til skemmtunar og ánægjuauka? Allt sem maðurinn gerir er auðvitað menning en við erum ekki alveg að tala um það hér, heldur meira svona á afþreyingarsviðinu. Er verið að setja upp leikrit, æfa söngleik, vera með tónleika, sýna dans eða halda málverkasýningu? Svoer það síðast en ekki hvað síst, hvað finnst mér vera frétt. Í mínu tilfelli af því að ég er Borgfirðingur finnst mér kannski afar merkilegt að byrjað sé á gatnagerð í Varmalandi af því að þar hafa ekki verið gerðar götur fyrir íbúðarhús í langan tíma og eins að Siggi skúrkur hafi verið gripinn í Reykholti við að reyna að selja saklausum sveitamönnum fullan kassa af flókaskóm á sama fót. En svo eru kannski fjórir bændur að byggja fjós í Dölum og Gæi gassalegi giljar meyjar þar, svo eintóm vandræði hljótast af, það finnst mér kannski ekkert sérstakt af því að ég er ekki Dalamaður. Við erum nefnilega oft svo sjálfhverf að okkur finnst sem öllum eigi að finnast allt merkilegt í okkar umhverfi og vita allt um hvað er merkilegt hér, af því að við vitum það og annað er náttúrulega fákænska. En ef við skoðum málið betur, þá erum við í sömu skóm, ef við förum í önnur héröð. Þar vitum við fátt og lítið, en heimamönnum finnst við fávís af því að við vitum ekki hið sama og þeir. Og því er komið aftur að upphafinu, það þarf að kunna að skilja hafrana frá sauðunum og reyna að vera með eitthvað fréttnæmt frá öllum stöðum, þótt að sumum finnist það fátæklegt og lítt merkilegt.

Með fréttasnápskveðjum úr Borgarfirðinum

Birna 

www.adborgum.is |23. ágúst 2007|

Það er gaman að velta því fyrir sér hvað orðið lykt hefur víðtæka merkingu. Reyndar er það svo í minni málvitund að lykt er eitthvað sem er fremur gott að finna en ef ó-i er bætt fyrir framan fer að fara að orðinu mesti glansinn og því sem það á að túlka. Svo er auðvitað orðið fýla, fnykur, stybba, brækja, óþefur, pest, og ýmis forskeyti við orðið lykt. Þar er fyrst að telja ó-ið sem ég nefndi áðan. Að auki eru ýldulykt, skítalykt, svitalykt, ælulykt, fjósalykt, klóaklykt, hlandlykt, fúkkalykt, ilmvatnslykt, pústlykt og svo má lengi telja. En hins vegar notum við yfirleitt ekki orðið lykt um suma "lykt" Þar dettur mér í hug orð eins og andfýla, bara af því að ég var að horfa á ótrúlega auglýsingu um opal þar sem fólkið er bókstaflega að tala ofan í hvert öðru og einnig af því að meðan sú auglýsing rann yfir skjáinn hjá mér kom hér sölumaður sem ég ákvað eftir hæfilega nálgun að ég vildi halda mig sem lengst frá. Hann hefur líklega ekki haft hugmynd um að í hverri matvörubúð fæst bæði tannbursti og tannkrem. Svo er það táfýla. Um hana hafa fæst orð minnsta ábyrgð og aumingja sá sem með hana gengur, daglega dags. Sérstaklega þegar viðkomandi er boðið inn í hús og þarf að fara úr skónum. Eða eigum við að segja, aumingja sá sem bauð honum inn. Út frá þessum hugleiðingum er reyndar merkilegt að t.d. svitalykt skuli ekki bara vera kölluð svitafýla, nema um mismunandi ertandi lykt sé að ræða. Mild svitalykt sé þá kölluð lykt en stæk svitafýla sé sem sagt kölluð fýla. En þetta var nú allt vegna þess að ég horfði á brot úr auglýsingu og fékk sölumann í dyragættina. Merkilegt hvað hægt er að láta sér detta í hug. 

Með vel-lyktandi kveðjum úr Borgarfirðinum

Birna

www.adborgum.is |21. ágúst 2007|

Afhverju ætli að tíðindalítill tími sé kallaður gúrkutíð? Hver ætli að hafi fundið upp á því að nota þetta orð um ládeyðuna? Eiginlega er þetta öfugmæli að mínu mati. Ef málið er hugsað til enda þá er sem dæmi gúrkutíð í gróðurhúsunum þegar gúrkurnar eru fullþroskaðar og hægt er að fara að tína þær af plöntunni. Það er sem sagt gróska, uppskerutími. En í fréttamennskunni er merkingin alveg þveröfug. Afhverju má ekki bara segja tómatatíð eða túttutíð eða hvað sem er. Bara svona hugmynd, alla vega svo sem ekkert verra heiti en gúrkutíð. Í ýmsum gamansögum gegna gúrkur svipuðu hlutverki og bananar eða kannski kerti, þar sem banana var ekki að hafa. Öryggið á oddinn, allur er varinn góður sagði nunnan og svo framvegis. Ég man eftir því að eitt sinn að garyrkjubóndi einn sagði gefa ágætum nunnum allar þær gúrkur sem færu í annan flokk og væru því ekki teknar inn til sölu. Þegar þetta birtist í ágætis blaði sá einhver, sem líklega hefur verið með saurugan hugsunarhátt, sig knúinn til að gera athugasemd við þessa umsögn, sem þó var dagsönn. Svo er lífið. En ég legg til að næst þegar lítið er að gerast í heiminum og fréttamenn þurfa að vera að snapa fréttir, sem reyndar oftar en ekki verður til þess að þá er lífinu og menningu fólksins gerð betri skil en á öðrum tímum, þau tímabil verði kölluð tregðutíð því það er svo tregt að afla frétta. þetta er ekki út frá orðinu tregi, eins og sorg heldur tregur eins og erfiður, eins og einhver var tregur til svars. 

með tregum kveðjum úr Borgarfirðinum

Birna

www. adborgum.is |17. ágúst 2007|

Að undanförnu hafa stórir bílar verið að lenda í vandræðum á borgfirskum vegum, ótrúlegt eða hvað? Í langan tíma hafa íbúar kvartað yfir þessum uppsveitavegum. Nýju bilarnir hanga varla saman eftir einn bíltúr heim. Þarna er kannski komin ástæðan fyrir því að dreifbýlisfólk keyrir um á druslum. Það einfaldlega tímir ekki margmilljónkróna bílnum á þessa skíta vegi. En hvað um það. Svo undarlega vill til að í sveitum er líka til fólk sem er að byggja og laga til hjá sér. Það vill líka laga fjárhúsin sín og fjósin, byggja ný íbúðarhús og annað í þeim dúr. Til þess að svo megi verða er í nútímanum yfirleitt efniviður húsa fluttur á áfangastað á stórum bílum. Ef verið er að steypa upp, er steypan flutt á steypubílum, ef um einingar er að ræða koma þær yfirleitt á löngum tengivögnum. Þessir bílar eru ekki nein léttavara og þurfa að sjálfsögðu nokkuð trausta undirstöðu til að komast um. En hið dapra er að vegirnir okkar hér gera enn ráð fyrir fimm tonna bedford vörubílum eða eithverju álíka. Alla vega eru þessir slóðar sem við köllum vegi ekki með burðargetu til að taka við þeim bílum sem eru að flytja steypu og annað þyngra efni heim á okkar hlað. Í sumar, í þurrkinum, hafa vegkantar verið að sprynga undan bílum og ekki hefur ástandið lagast þegar tók að rigna. Er ekki komin tími til að við hættum að karpa við eldhúsborð hvers annars og mótmælum hástöfum, opinberlega. Það sem þarf til að landbyggin hafi jafna möguleika á við stór-reykjavíkurhrepp eru sambærilegar samgöngur. Hvort sem það er á landi eða lofti. Við þurfum vegi og fjarskipti í sama klassa, þá eru okkur allir vegir færir. Berjumst fyrir því!

Með vegalausum kveðjum úr Borgarfirðinum

Birna 

www. adborgum.is |12. ágúst 2007|

Ég hef stundum verið að skoða ættir mínar að gamni mínu, alltaf fróðlegt að sjá og finna út hverjum maður er skyldur. Í því samhengi hef ég ögn verið að hugsa um snobb og hvernig það er tilkomið hjá fólki. Af hverju verður fólk snobbað og hvað er það sem gefur því rétt til að vera það? Við þessu er ekkert einhlýtt svar og margt sem hangir á þeirri spýtu. Ég hef afar einfalda skoðun á fólki, það er einfaldlega fólk. Sumir eru góðar og ærlegar manneskjur aðir ekki. Að mínu viti á að snobba fyrir þeim fyrrnefndu, en láta hina eiga sig. En svona einföld skilgreining er ekki endilega viðtekin venja. Sem dæmi var í gamla daga oft snobbað fyrir prestinum. Hann gengdi merkilegra embætti en sauðsvartur almúginn, eins og stundum var sagt. Hann hafði menntun sem flestir í hans umhverfi voru án. En var hann eitthvað merkilegri maður? það er sannarlega ekkert víst. Við eigum öll sögur af prestum sem voru mestu fúlmenni, flekuðu ungar stúlkur og gengust ekki við króanum ef illa fór. Mér finnst að þessi menn hafi nú ekki verið mikið til að snobba fyrir. Síðan var snobbað fyrir hreppsstjóranum eða oddvitanum. Oft af því að þeir voru fulltrúar hins veraldlega valds og höfðu afkomu og líðan margar í hendi sinni. Margir þeirra voru hinu sama marki brenndir og prestarnir og sömu sögu má segja um sýslumenn. En samt er það talið flott að hafa þennan flokk manna í ættum sínum. Hér áður fyrr var það svo að ekkert var sjálfgefið að sá gáfaðisti færi til mennta. Það fór eftir peningaeign fólksins hans eða ef um fátækar fjölskyldur var að ræða, að finna einhvern sem styrkt gat til náms. En þeir sem höfðu ráð á að mennta sig, fengu líka oft embætti sem ómenntaðir fengu ekki. Eins og áður segir hafði það ekkert að gera með gáfur viðkomandi. Margir hafa lesið frásagnir um gáfaða alþýðumenn er aldrei höfðu tök á því að ganga menntaveginn en lærðu tungumál, grasafræði og eitt og annað, bara af bókum, án þess að taka próf. Margt af þessu fólki var fátækt og reyndi aldrei neitt annað. Mátti þá ekki alveg eins snobba fyrir því? Eftir þessar hugleiðingar kemst ég að sömu niðurstöðu, enn og aftur. Maður á bara að snobba fyrir góðu fólki, óháð menntun. það eru þeir ættingjar sem maður á að vera hreyknstur af því að vera ættum með, hinum sem eru undirförulir, lævísir og svikulir, en hafa kannski gífurlega menntun, á maður bara að láta liggja milli hluta. Maður velur sér jú bara vini, ekki ættingja.

Með snobb kveðjum úr Borgarfirðinum

Birna 

www.adborgum.is |7. ágúst 2007|

Það sagði maður einn við mig í dag að ef mig vantaði að selja eitthvað skyldi ég ráða Dani í sölustörfin, þeir gætu selt allt. Skoðun sína byggði hann á persónulegri reynslu sem hann var fyrir í sumar. Ákveðið var í fjölskyldu hans að bregða sér í heimsókn til þess lands er réð yfir Fróni í ótal aldir, sem sagt Danmerkur. Eitt og annað var sett á skoðunarlistann meðal annars hið fræga fjall Dana Himmelbjerget sem við köllum hól. Viðmælandi minn vissi ekki að ef stoppað er á ákveðnum stað við rætur hólsins, virkar hann hærri en ella. Hann er hins vegar dæmigerður Íslendingur og gengur ekki lengra en hann þarf. Því keyrði hann hinu meginn og fann aldrei fjallið, en kom að sjoppuröð á stað einum. Taldi hann sig hafa vilst og fór því að spurði í einum söluskálanum hvar Himmelbjerget væri. Undrun hans varð mikil þegar honum var tjáð að staddur væri hann á toppi þess, án þess að hafa gjört sér nokkra grein fyrir því. Jafnframt var hann leiddur í allan sannleikan um villu sína og sýnt fram á að ekki væri sama hvar aðkoman væri. En úr því að búið var að brjóta ísinn og menn höfðu tekið tal saman spurði þessi kunningi minn hvað margir ferðamenn kæmu á bungu þessa, ár hver. Ein milljón var svarið. Ein milljón!!!!!????? Kunningi minn varð eins og húsbóndinn í vísunni góðu að einu upphrópunarmerki. Já og fer vaxandi var hin nánari skýring sem hann fékk. Og nú varð sögumaður virkilega hugsi. Til Íslands koma kannski í ár, ef metið verður slegið um 500 þús. ferðamanna. Þeir eru að heimsækja heilt land, sem þar á ofan er mikið stærra en Danmörk öll. En á mishæð þessa koma milljón manns, ár hvert. Bara þangað. Niðurstaða kunningja míns var því, eins og í upphafi var getið sú, að við þyrftum að fá Dani til að markaðssetja Ísland. Það væri greinilegt að við kynnum ekkert til þessara fræða, alla vega benti árangurinn ekki til þess. Þeir eru kannski ekki með þvottabretti á færibandi, samanber pistillinn á undan og kannski eru aðrar aðstæður fyrir ferðamenn betri hjá þeim en fyrrum nýlenduþjóðinni. En hvað sem því líður, Danir geta greinilega selt allt. Annað hvort hafa þeir lært það nýlega eða ekki viljað kenna okkur það, á meðan við vorum undir þeirra hatti. Nema þeir hafi verið svo klárir að passa sig á því að kenna okkur það ekki, því þeir sáu að við hefðum mikið meira úrval að bjóða, ef við kynnum að markaðssetja það rétt. Alla vega eigum við hærri fjöll en hið danska Himmelbjerget eða Himnabjarg eins og má útleggja það á íslensku.

Með markaðskveðjum úr Borgarfirðinum

Birna

www.adborgum.is |5. ágúst 2007|

Ferðamannalandið Ísland!!! Við hjónakornin fórum í ferðalag á dögunum um okkar fagra land. Það er nú ekki fréttnæmt í sjálfu sér, þótt við séum ekki duglegust allra að koma okkur í ferðalag. Hins vegar fórum við ekkert mikið um hringveginn í þetta sinn heldur var farið um aðra og smærri vegi, svokallaða safnvegi eða bara sveitavegi. Þar hrisstumst við langar stundir. Hlutir sem lagðir höfðu verið frá sér á sillur og hillur í bílnum, duttu niður. Úrgangsventlar farþega minntu óþægilega á sig þegar innra dót vildi hrisstast út og eðal vagn fjölskyldunnra rumdi og stundi yfir illri meðferð. Úff, fjölskyldan á Borgum var á ferðalagi á íslenskum sveitavegum. Og svo erum við hissa á slysum, útafakstri, veltum og vandræðum útlendinga sem aldrei hafa kynst öðru eins. Svo erum við hissa á því að traffík á suma af hinum venjulegu "ferðamannastöðum" sem að liggja malarvegir séu lítið sóttir. Og þetta er ferðamannalandið Ísland þar sem sjálfrennireiðar ferðalanga eru lagðar undir til að berja augum einhvern foss eða gamlan torfbæ. Einhverjar milljónir í húfi í þessu fjárhættuspili sem enginn veit hvernig fer. Eins og ég er mikil dreifbýlistútta í mér finnst mér með ólíkindum að árið 2007 séu enn vegir í byggð á mínu ægifagra landi þar sem varla er akandi um nema á 5 km/klst eða 105 km/klst og ekkert þar á milli. Nú skil ég vel eiganda Bjarkalunds í Reykhólahreppi sem sagði við mig í vor. Staðurinn gengur af því að malbikið nær hingað. Eigum við ekki að reyna að forgangsraða á þann hátt að allir landsmenn komist heim til sín á þannig vegum að þeir geti leyft sér að eiga eitthvað annað farartæki en postulana tvo, hjólbörur eða hest?

með ferðalagskveðjum úr Borgarfirðinum

Birna

www.adborgum.is |2. ágúst 2007|

Þegar einhver er í sumarfíri þá er það yfirleitt vegna þess að hann vinnur launaða vinnu aðra daga, vikur og mánuði ársins. Hins vegar fara þeir sem eru eigin húsbændur einnig í sumarfrí eða taka sér frí yfir sumarið, ef viðkomandi getur komið því við. Oft er þá farið eitthvað því annars er hætt við að sá hinn sami hafi ekki mikinn frið. Því er málvitundin á orðinu sumarfrí tengd því að fara í ferðalag, nema hjá launamönnum. Þeir fara í sumarfrí en geta alveg eins verið heim í fríinu, enda oft spurt: Fórstu eitthvert í sumarfríinu? En þeir sem vinna heima hjá sér eins og bændur, fara ekki í sumarfrí, eða við köllum það ekki svo. Þeir fara frekar í ferðalag enda eru bændur oft afar uppteknir á sumrin við heyskap þótt það hafi sannarlega breyst við tilkomu öflugra heyvinnuvéla. Mér finnst afar gaman að heyra af því að bændur í mínu umhverfi eru farnir að leyfa sér að fara í frí á sumrin, þ.e. fara í ferðalag, ekki bara á haustin þegar farið er að húma eða á vorin áður en sauðburður hefst. þetta segir mér að þessi stétt hefur í æ ríkari mæli tíma til að líta upp frá puðinu og koma sér af hlaðinu endrum og sinnum. En vonandi halda landmenn áfram að fara í frí, breyta til og gera eitthvað allt annað en grár hvers dagurinn býður upp á, hverri sál til uppfyllingar og yndisauka.

Með fríum kveðjum úr Borgarfirðinum

Birna