www.adbogurm.is |16. október 2006|

Það er aldeilis gaman ef vel gengur á einhverju sviði.  Binni minn er glúrinn fjárbóndi.  Hefur enda ekki margt fé, en hugsar þeim mun betur um það.  Í haust var ætlunin að slátra um 33 lömbum.  En margt fer öðruvísi en ætlað er.  Ásóknin í féð okkar lifandi varð mun meiri en talið var.  Lambhrútar voru seldir á fæti og sama gilti um gimbrar.  Það er gífurlega gaman fyrir svona hobbý-bónda að fá þá viðurkenningur frá þeim sem eru að rækta fé, sér til lífsviðurværis, að það sé svo gott að menn sæki í að kaupa.  Það gerðist einmitt hér á bæ og því varð að svíkja einhverja  um kjöt.  Tel ég að meiri viðurkenningu sé erfitt að fá, en að þeir sem hafa vit á fé sæki í að kaupa af manni.  Frábært.  Svo bóndi minn, slítur ekki sólum nýju vinnuskóna sem hann er nýbúinn að fá.  Og það er hið besta mál.  ÉG hef sótt námskeið hjá Impru, Iðntæknistofnun, það sem af er hausti, sem heitir Brautargengi.  Það er afar gaman.  Mikið af fróðleik fýkur inn í eyru manns, og jafn mikið framhjá.  Það sem verið er að kenna er vinnsla á viðskipahugmynd.  Nokkuð sem allir er ganga með einhverjar hugmyndir um eigið fyrirtæki, af hvaða toga sem er, ættu að sækja.  Verst er að heimavinnan er mikil, vilji maður fá sem mest út úr námskeiðinu, og tíminn hefur ekki verið of mikil það sem af er.  En nú er skylduverkum haustsins að verða lokið.  Smalamennskur og réttir að baki.  Við tekur hins vegar, sláturgerð, úrbeining, bjúgnagerð og annað í þeim dúr, en nú er maður eigin húsbóndi í þeim verkum, svo meiri tími ætti að gefast í verkefnavinnuna.  ÉG nýt þess að vera sest aftur á skólabekk, þótt ekki sé nema þessi eini dagur í viku.  Það er ögrandi að setja sig í stellingar aftur og fara að læra.  Enda dettur rykið úr hausnum niður á axlir, dag hvern sem ég vinn heimavinnuna og finn ég vikulegan mun á léttleika höfuðsins við að losna við allar þessar rykbirgðir er þar höfðu safnast.  Hvet ég allar konur sem ganga með einhverja hugmynd að eigin fyrirtæki, eða vilja/ætla bæta, breyta, laga það fyrirtæki sem þær eru þátttakendur í, að skoða þetta námskeið sem kost til að bæta þann rekstur, læra meira, fá hugmyndir og læra leiðir til að gera hlutina skilvirkari.  Á öllum þáttum er tekið og margir þátttakendurnir reka fyrirtæki í dag, en vilja einfaldlega gera það betur. 

Með færðandi kveðjum úr Borgarfirðinum

Birna

www.adborgum.is |12. október 2006|

Öll þessi umræða um landbúnaðarmál hefur aðeins hreyft við rykinu í toppstykkinu á mér.  Við virðumst vera mun meira stíf á öllu hvað varða okkar eigin framleiðslu en það sem við flytjum inn.  Ekki gott ef satt er.  Mér datt þetta svona í hug vegna fréttar sem var í sjónvarpi um daginn um frosk.  Já, einmitt.  Það var einhver sem keypti innflutt salat frá Hollandi í versluninni Maður lifandi.  Þegar tekið var til við átið, kom í ljóst mini-froskur, sem fylgdi með í kaupunum.  Þetta þótti afskaplega fyndið, gerð um málið frétt og allt hvað heita hefur.  Þá datt mér í hug hvernig þessi frétt hefði verið unnin ef þetta hefði verið íslenskur framleiðandi.  Ef froskurinn hefði t.d. verið snigill sem legið hefði á meltu sinni á salatblaði, hefði það verið fyndið?  Ég er alls ekki viss.  Að fenginni reynslu er ég eiginlega frekar viss um að viðkomandi ræktandi hefði verið jarðaður og átt afar erfitt með að selja afurðir sínar á eftir.  Og svo eru sumir að leggja til að hafa frjálsan innflutning á landbúnaðarafurðum.  Í mér rynni varla blóðið ef ég hefði ekkert um það að segja.  Eins og dyggir lesendur vita, lærði ég sjúkranuddið í Kanada.  Þarlendir eru mikil landbúnaðarþjóð, alla vega það fylki sem ég lærði í.  Stefnan þar er afar einföld.  Þeir flytja inn fullt af landbúnaðarvörum frá Stóra bróður, enda skylst mér að þeim sé annað varla stætt, en hins vegar er kerfið þeirra stórgott, að mínu mati.  Í rekkum stórmarkaða þar sem úrval ávaxta og grænmetis er gott, kosta erlenda grænmetið mun meira.  Þeir hampa sínu fremst, þar sem þú sem neytandi kemur fyrst að, og hinu megin er innflutta varan.  Og hún er mun dýrari.  Þeir vernda sitt með því að láta þá vöru sem er í samkeppni kosta meira.  Hins vegar þeir ávextir eða grænmeti sem ekki er ræktað á svæðinu, er ekki alveg eins dýrt, enda ekki í samkeppni við innlendan markað.  Ég var alveg stórhrifin af þessu.  Þarna gat maður bara valið, hvort buddan ætti að ráða eða eitthvað annað.  Innlenda grænmetið var líka flokkað, það var venjulegt, vistvænt og lífrænt og verðflokkar líka eftir því.  Svona kerfi ættum við að hafa hér.  Ég er ekki í nokkrum vafa um að flestir neytendur, sem hugsa lengra en til tveggja nátta, kaupi frekar íslenska vöru sem þeir vita að er ekki úðuð með eiturefnum, sprautuð með hormónum eða meðhöndluð með pensilíni.  Líkami okkar vill ekki slíkt aukadót og það kemur sannarlega niður á okkur seinna, að eta slíkt.

Með gróandi kveðjum úr Borgarfirðinum

Birna

www.adborgum.is |1. október 2006|

Þá er tveimur leitum lokið hér á okkar svæði og maður minn, nefndu það ekki ógrátandi hvernig það gekk.  Í þetta sinn vorum við með fólk sem gat alveg gengið, ekki vantaði það, en hins vegar, eins og ár eftir ár, þá er þetta óvant fólk sem þekkir ekki svæðið.  Þar liggur hinn digri hundur grafinn, við erum alltaf af með ókunnugt fólk, ár hvert.  Svo var auðvitað mikil vonbrigði að Dalamenn skyldu ekki vera að smala um leið og við.  Þetta kom okkur verulega á óvart, þar sem talað hafði verið um að samræma smalamennskur.  Granni minn einn, sem seint skiptir skapi, varð alveg ösku illur út í þessa granna okkar, og lái honum hver sem vill.  Orð skulu standa, var einhvern tíma sagt, en svo var ekki í þetta sinn.  En sú nýbreytni var viðhöfð í þetta sinn að öllum smölum af svæðinu okkar, var stefnt í Hraunsnef í kjötsúpu og bjór.  Það var alveg frábært og ekki vafi á því að við munum reyna að semja við Hraunsnefs-vertana að endurtaka leikinn að ári. Smölun heimalands hér um slóðir var síðan í dag.  Sumir jarðeigendur höfðu mörg orð um að ekki myndi nú verða vandi að fá fólk til smalamennsku, það hefðu allir gaman af því.  Þar myndu ábyggilega mæta einir 6.  Gott var að vita af því.  Reyndin varð hins vegar 3 menn sem ekki voru betur að sér en svo að tveir af þeim villtust.  En yfir 20 rollur fóru í réttina í Svignaskarði úr landi Borga, Munaðarness og Litlu-Skóga svo árangurinn varð einhver. 

með svikulum kveðjum úr Borgarfirðinum

Birna

www.adborgum.is |17. september 2006|

Og þá er okkar fyrstu leit lokið.  Hún gekk afar illa.  Okkur til huggunar þá var sami gangur víða annars staðar sem við höfðum spurnir af.  Það var heitt og féð rakst illa.  Mikið var af ókunnugu fé sem ekki vildi/kunni leiðina sem fara átti.  Allt of lítið var af mannskap svo það var allt eins.  Eftir kl. 16 þegar fór að blása, kólnaði og það létti okkur lífið.  Þá rakst féð betur en fyrr um daginn.  Í kvöld þegar við komum í Brekkurétt með seinni fjárbílinn hittum við réttarstjórann, Þórhildi á Brekku.  Hún hafði týnt rödd sinni einhversstaðar á Brekkufjallinu.  Hennar megin í leitinni var gangurinn svipaður og hjá okkur og mikið um gífurlega erfitt fé.  Meira að segja lennti hún í því að féð hljóp undir kvið á hestunum sem var verið að smala á.  Hef ég reyndar aldrei heyrt um slíkt fyrr, sem svo sem er ekkert endilega mælikvarði.  En hetja dagsins í okkar leit var maður komin á níræðisaldur Óli, fyrrverandi bóndi í Klettstíu.  Við höfðum misst nokkar erfiðar rollur efst í girðingunni, næst Baulunni.  Þegar við fórum inn í Klettstíu að borða, brunaði hann í burtu í bíl sínum.  Þegar því öllu var lokið og búið að setja fé á einn bíl og hann farinn í Brekkurétt með sinn farm, stóðum við hjónakornin úti undir fjárhúsvegg.  Þá heyrðum við allt í einu kallað.  Þótt við værum án efa á slóðum huldufólks fannst okkur ólíklegt að það væri að láta til sín heyra með svo afgerandi hætti.  Eyrun voru því lögð við og viti menn.  Uppi á klettaborg ber mann við himinn sem biður okkur um að opna hliðið.  Þar er kominn Óli bóndi með hópinn sem reyndist erfiður fyrr um daginn.  Hlaupið var til, hlið opnuð og öðrum lokað.  Elvar sonur hans hafði á orði að það væri réttast að hjálpa til þar sem Óli hefði rétt skotist á níræðisaldurinn, 12. september s.l.  Hetjan okkar hafði reyndar orð á því að nú væri hann búinn að leita nóg í dag og væri hættur í bili.  Kannski ekki að undra.  Leitin hófst um kl. 9 um morguninn og þó einhver hlé gæfust þá hefði einhver yngri ábyggilega verið búin að fá nóg, þótt fyrr hefði verið.  Því segi ég það, þótt margir hafi staðið sig gífurlega vel þennan dag og bjargað því sem bjargað var miðað við aðstæður, þá slær þessi öldungur með stálfæturna okkur öllum við.  Vonandi höfum við þetta þrek þegar við verðum áttræð.

Með þreklegum hetjukveðjum úr Borgarfirðinum

Birna

www.adborgum.is |14. september 2006|

'EG er búin að vera á Norðurlandinu flesta daga í þessari viku, kom heim í kvöld.  Ég vona að Borgarfjörðurinn hafi getað snúist eðlilega þrátt fyrir fjarveru mína.  Núna er að koma að stóru leitarhelginni hérna megin við Hvítá.  Mikið verður jarmað um komandi helgi.  Raddir verða brýndar, brúkaðar, rispaðar,týndar og vonandi síðar endurheimtar.  Menn, hross og fé verða í nánu samfélgi þessa helgina.  Allt hefur þetta sinn sjarma, annars myndi fólk ekki sækja í að fá að taka þátt.  Það er nokkuð merkileg grein í Skessuhornininu sem ég fékk í póstinum í dag.  Hún er skrifuð af manni sem á jörð í Borgarfirði.  Hann gerir að umtalsefni smalamennskur og lausagöngu fjár.  Eins og margir vita þá er sumt fé með þeim ósköpum gert að engar girðingar halda því.  Við hér erum t.d. með sumarbúsaðahverfi.  Hér á allt að vera fjárlaust en samt sem áður kvarta sumarbústaðaeigendur yfir því að allur sá nýgróður sem settur sé niður er jafn óðum etinn af rolluskömmum sem virðast renna á lyktina.  Þetta fé er að koma ofan úr afréttagirðingu.  Sumir reka reyndar ekki á fjall, heldur segja bara sjú sjú og senda fé sitt á beit hjá grönnum sínum.  Það eru þeir bændur sem bréfritari í áður nefndri grein er m.a. að fjalla um.  Segir hann m.a. að þeir sem hafi beitt fé sínu á hans land allt sumarið ættu að sjá sóma sinn í því að smala landið hans í staðinn.  Kannski að við förum líka fram á það. Svo er líka spurning um að setja ekki á undan því fé sem ekki getur verið rólegt á fjalli yfir sumarið.  Vera ekki að ala upp fé sem veður yfir allt og allt, öllum til ama og leiðindina, ekki síst eigandanum.  Og það sem verra er.  Þetta fé er það sem kemur svörtum bletti á alla fjáreigendur.  Við vitum vel að yfir 90% af öllu fé er þar sem það á að vera, það eru hinir "svörtu" sauðir eða eigendur þeirra sem eyðleggja allt fyrir öllum.  Það þarf nefnilega ekki nema eitt skemmt epli í hverja körfu.  Samkvæmt núgildandi lögum ber hverjum jarðareiganda að smala sitt heimaland til einhverrar réttar, þ.e. annað hvort til 1.2. eða 3. réttar.  Flestir landeigendur virða þessi lög og gera þetta.  Einhverjir líta á þessar smalamennskur sem skemmtilega tilbreytingu frá daglegu amstri meðan aðrir finna þessu allt til foráttu.  Við getum endalaust rifist og rökrætt um það hvort þessi lög séu sanngjörn eða ekki, en á meðan þau eru ber okkur að hlýta þeim.  Hér um slóðir hagar því hins vegar þannig til að afar margar jarðir eru í eyði.  Og sumar þeirra eru í eigu margra.  Einhvern eigandinn fær bréf um smalamennskur og skyldur eigenda.  Það er svo undir hælinn lagt hvort hann kemur boðskapnum til skila eða ekki.  Það er líka undir hælinn lagt hvort smalað er eða ekki.  Og það sem allra verst er.  Það virðist líka vera undir hælinn lagt hvort viðkomandi jarðareigandi er rukkaður fyrir samalamennsku sem átt hefur sér stað á landi hans.  Það er allra verst.  Ef jarðeigandi smalar ekki, hefur ekki mannskap í það eða vill það ekki, má sveitarfélagið láta gera það á hans kostnað.  Það er gott og blessað í sjálfu sér, en þá á að RUKKA ALLA, EKKI BARA SUMA.  Annars verður ekkert lag á þessu.  Eitt og sama á yfir alla að ganga, annars verða eilíf leiðindi og vitleysa.

Með samræmingarkveðjum úr Borgarfirðinum

Birna

www.adborgum.is |10. september 2006|

Í gær komu hér í hlaðið 30 Danir.  Það var svo sem ekki frásögur færandi nema þeim var boðið hér í skemmu í heimabakað íslenskt kaffibrauð og auðvitað kaffi.  Svo voru þeim sagðar sögur af svæðinu okkar hér og farið með þau í göngutúr um svæðið.  Þeim þótti gaman að heyra um trú okkar Íslendinga á álfum og huldufólki og allar sögurnar sem við eigum um samskipti okkar við þá og eins allar tröllasögurnar og skrítna kletta sem að sjálfsögðu eru tröll sem hafa orðið að steini.  Þessi hópur var gestkomandi á hótel Glym og við vorum beðin um að bjóða þeim heim.  Það var svo sem ekki stórmál.  Bara bakstur í nokkra klukkutíma og svo útbúa smávegis huggulegheit í skemmunni.  Hins vegar var gaman að heyra upplifun þeirra á okkar landi og okkur.  Við vitum öll að glöggt er gests augað og það sem okkur finnst sjálfsagt er það bara alls ekki í augum gesta okkar.  SEm dæmi fannst þeim æðislegt að ég skildi vera í minni íslensku lopapeysu.  Hvítri stórri peysu sem ég nota þegar ég er heima.  Búið að stoppa í hana á nokkrum stöðum af því að eigandinn er alltaf að krækja sér einhvers staðar í.  Þau fengu að koma við og maður minn, ekki vakti stoppið síður athygli.  Svona nokkuð er ekki lengur gert.  Þá vitum við það.  Svo var það féð.  Þeir skildu ekkert í því hvað við Íslendingar ættum marga hrúta.  Ha, hrúta?  Já það hlýtur að vera því mikill meirihluti af því fé sem þeir höfðu séð var með horn.  Ó já, það er nefnilega það.  Hjá þeim voru ærnar nefnilega kollóttar.  Það voru bara hrútar sem voru með horn.  Svo hafði stór hluti hópsins aldrei séð hraun.  Þau þurftu að fá að fara og ganga í hrauninu, strjúka því, koma við, skoða gróðurinn og tína ber, íslensk krækiber sem uxu bara vilt í náttúrunni.  Því þó að stór hluti hópsins kæmi upprunalega úr sveit þá var langt síðan þau höfðu verið þar svo þessi upplifun var æðisleg.  Jamm glöggt er gestsaugað og það sem mér og þér finnst hversdagslegt og daglegt brauð er það sem gefur ferðinni gildi fyrir aðra.

Með gestskveðjum úr Borgrfirðinum

Birna

www.adborgum.is |6. september 2006|

Ég var á leið til Reykjavíkur í morgun, sem ekki er í frásögur færandi, hef reyndar farið tvisvar í þessari viku.  Það er verið að vinna við Borgarfjarðarbrú, sem líka er allt í lagi.  Í dag beið ég í nærri hálftíma vegna vinnunnar og þar sem ég hafði rúman tíma og veðrið var gott, var það lika allt í lagi.  Hins vegar gafst mér góður tími til að skoða merkingar á svæðinu á meðan.  Og það er aldeilis rannsóknarefni hvernig á að fara eftir þeim.  Maðru kemur brunandi og mætir skilti sem segir 90.  Eftir tvær bíllengdir kemur annað skilti, 50. Svo kemur annað skilti, vegur þrengist.  Svo kemur aftur 90 og vegnavinnuskilti..  Enga vinnu sér maður eiga sér stað og skilur ekkert í neinu.  Hugsar að enn einu sinni hafa þeir gleymt að taka niður skiltin.  Ekki undra þótt fólk sé hætt að fara eftir þessum skiltum.  Þau eru látin hanga uppi löngu eftir að búið er að vinna verkið.  Alveg óþolandi.  Hugsanir á þessa lund þjóta í gengum hugann þegar enn eitt skiltið blasir við.  Varúð, vinna undir brúnni!  Aha og hvað áttu þá öll hin skiltin að þýða??????????? Spyr saklausi bílstjórinn sem ekur þarna um í grandarleysi sínu.  Ekki ætlar hann að fara að þvælast undir brúna og af hverju var skilti um að vegurinn þrengdist?  Hámarkshraða mátti að sönnu lækka til að auðvelda mönnum vinnuna undir brúnni en hefði bara ekki átt að vera eitthvert samræmi í þessu?  Og til að kóróna allt saman þá var ekkert vinnuskilti hinu megin, þegar ég kom til baka.  það er sem sagt bara verið að vinna öðru megin undir brúnni og hristingur og læti verða bara annars vegar.  Er hægt að ætlast til að vegfarendur taki mark á svona merkingum?

Með merkingarlausum kveðjum úr Borgarfirðinum

Birna

www.adborgum.is |25. ágúst 2006|

Nú hafa afréttanefndir í nýju sameinuðu sveitarfélagi fundað upp á karft.  Ýmislegt þarf að samræma á milli svæða, eins og gefur að skilja hefur skapast sinn siður á hverjum stað og svo sem allt gott um það að segja.  Hins vegar er með ólíkindum hversu mikið menn halda í það að engu megi breyta hjá þeim, bara hinum.  Ég hef ögn velt því fyrir mér, svona með sjálfri mér hvort við séum öll svona íhaldssöm á okkar venjur, það er í lagi að allir hinir aðlagi sig að mér.  Ég er ekkert frekar að tala um afréttarmál, bara svona yfirhöfuð.  Eins hef ég ögn velt því fyrir mér hvort við höfum ekki ábyggilega verið að sameinast og vitað að gott væri að stokka bara upp marga hluti í ljósi breyttra aðstæðna.  Líklega er ég bara fávís kona sem ekki fatta út á hvað hlutirnir ganga.  En þó er eitt sem ég tel mig skilja og það er að oft er fólk að breyta breytinganna vegna, sem er yfirleitt ekki mjög sniðugt en oft er líka erfitt að fá fólk til að breyta, því þetta eða hitt hefur alltaf verið svona.  Í minni sveit hefur nú tíðkast að gera þetta svona.  Því þarf ekkert að breyta, það hefur gefist vel.  Hmmmmmmmmm já þetta er ábyggilega alveg kórrétt.  En í minni sveit voru líka alltaf notaðir hestar í eina tíð í erfiðisvinnu og þar sem efnin voru minni, bara mannsskrokkurinn sjálfur.  Þetta gafst nú svo sem bara vel.  Eini ókosturinn var sá að fólk dugði fremur illa.  Varð ekki langlíft og dó, satt lífdaga farið að kröftum, eins og sagt var.  En þetta gafst svo sem vel.  Í minni sveit var líka girt með handafli, staurar lamdir niður með sleggju eða grjóti.  Þetta gafst nú svo sem bara vel, en menn urðu dauðlúnir við þessa vinnu og litlu var afkastað hvern dag.  Alveg er með ólíkindum að þessu skildi hafa verið breytt, þetta gafst jú bara vel.  Þvotturinn var líka bara dáindis hreinn þegar hann var lamin á klöppunum með þvottapriki og skolaður í ánni.  Konurnar urðu reyndar bólgnar á höndum, fengu blöðrubólgu og aðra óværu af kuldanum og vosbúðinni en hverju skiptir það, þetta gafst ágætlega.  Já það er með ólíkindum að við skulum hafa verið að finna upp hitt og þetta, gamla aðferðin hefur gefist ágætlega, því að vera að breyta?  Það er nú það!

með breyttum kveðjum úr Borgarfirðinum

Birna

www.adborgum.is |20. ágúst 2006|

Ég hef oft velt því fyrir mér hvernig það sé að vera útlendingur hér á landi.  Ég er að meina ferðamaður eða einhver sá sem er háður kortum og vegaskiltum til að komast leiðar sinnar.  Það er nefnilega alveg með eindæmum illa merkt allt hér.  Við sem erum heimamenn og lesum og tölum þetta tungumál sem heitir Íslenska, okkur finnst þetta ekkert mál en þykist þið í einn dag eða á einni nokkuð langri dagleið vera t.d. Þjóðverjar, Pólverjar eða bara einhver sem hefur móðurmál sem er gjörólíkt Íslensku og ætlar að reyna að komast á ákvörðunarstað eftir korti.  Það er afar erfitt af því að við merkjum svo illa.  Við erum líka með fá skilti.  T.d. þegar verið er að keyra á þjóðbrautum eða hraðbrautum annars staðar, t.d. í Þýskalandi þá er byrjað að láta að vita að tiltekin beygja sé eftir t.d. 1 km.  Þar er hraðinn á hraðbrautunum nátturulega svo mikill að það verður að vara mann við í tíma.  Ég er nú svo sem ekki að tala um að við þurfum að hafa þetta alveg svona.  Og svo eru skiltin svo ónákvæm. Ég hef á hverju sumri hitt fólk hérna úti á vegi sem er á leiðinni á Snæfellsnes og fer ekki nógu langt í hringtorginu niður við Borgarnes.  Þar stendur nefnilega bara Stykkishólmur og ef fólk skoðar kortið ekki þeim mun betur veit það ekkert hvar Stykkishólmur er.  Kannski ætlar viðkomandi bara að Hótel Búðum eða Hótel Hellnum.  Það veit að þessir staðir eru á Snæfellsnesi en finnur ekkert skilti þar sem stendur Snæfellsnes bara Stykkishólmur.  Og keyrir því og keyrir að leita að réttu skilti.  Við þurfum að skoða þetta betur því eins og ferðamaðurinn sagði sem ég hitt við Kerfoss í sumar og var á leið að Hellnum.  Hann hafði farið víða um lönd, eins og sjá mátti á bílnum hans, en við höfðum þann vafasama heiður að vera það land sem hafði verstar vegmerkingar.  Þetta er titill sem mig langar ekkert til að bera.

Með vegmerkingakveðjum úr Borgarfirðinum

Birna

www.adborgum.is |7. ágúst 2006|

Þung umferð hefur verið hér um vegina í dag, greinilegt hvaða dagur er.  Löggið á fullu að skakka leiki, sem reyndar voru nokkuð skikkanlegir í dag, enda margir ugglaust þreyttari í dag en á föstudaginn, þegar lagt var af stað.  Ekkert mikið af bláum ljósum sem báru við himinn hér í dag, sem betur fer.  Við heimilismenn á Borgum skutumst í höfuðborgina á laugardaginn.  Alveg yndislegt.  Fáir bílar og bara allt í ljúfum gír.  Við fórum á tónleika með Stuðmönnum í Húsdýragarðinum.  Þeir standa alltaf fyrir sínu og gífurlega gaman.  Mér finnst ekkert verra að Valgeir skuli vera kominn aftur til liðs við þá.  Á leiðinni heim fórum við fram hjá skilti einu sem mér finnst aldrei vera í lagi.  Þar á ég við skiltið sem er rétt hérna megin við hringtorgið fræga í Borgarnesi, sem gert er samkv. stöðlum.  Það eru bara engir bílar samkv. þeim stöðlum.  En allt um það.  Ég keyri æði oft fram hjá þessu skilti, sem að líkum lætur, en það eru ekki mörg skiptin sem bæði Bröttubrekku upplýsingarnar og Holtavörðuupplýsingarnar koma fram.  Skiltið er nefnilega eiginlega alltaf BILAÐ.  Og núna þegar við fórum þarna fram hjá loguðu bara nöfnin á fjallvegunum en engar upplýsingar.  Æ Æ Æ Æ ekki nógu gott.  Reyndar ætti ekki að gera grín að þessu.  Þessar upplýsingar eru afar mikilvægar fyrir vegfarendur og úr því að verið er að bjóða upp á þessa þjónustu eiga vegayfirvöld að sjá sóma sinn í því að hafa þetta í lagi.  Bröttubrekku-upplýsingarnar eru oftar en ekki bara með síma 1777 af því að eitthvað virkar ekki og oft eru bara hálfir stafir á Holtavörðuheiðarhlutanum, svo enginn skilur neitt.  Annað hvort á að taka skiltið niður og sleppa þessu, eða taka það niður og setja annað í staðinn sem VIRKAR!

Með vegakveðjum úr Borgarfirðinum

Birna

www.adborgum.is |5. ágúst 2006|

Raunum veiðivarðarins er ekki lokið, langt frá því.  Datt reyndar í hug hversu fyndið það er að ef útlendir veiðimenn eru að veiða, þá dönsum við í kringum þá eins og sumir í kringum gullkálfinn, undarlegt.  Afhverju ætli við sýnum ekki Íslenskum veiðimönnum sömu danstakta?  En það er með ólíkindum hvað veiðimenn biðja um.  Sumir láta aldrei neitt í sér heyra.  Ég hitti þá við komu, kíki á þá við veiðar, síðan fara þeir og heyra sögunni til.  Aðrir hringja í tíma og ótíma.  Og erindin eru sum hver með ólíkindum.  Ég hef reyndar aldrei verið beðin um að koma og þvo einhverjum um bakið, en það verður kannski næst.  það er hringt og ég beðin um að fara í búðina, koma með klósettpappír, redda steikinni, lána krydd, hringja í lækni, laga heita pottinn, koma hita á húsið, finna verkstæði fyrir bilaðan bíl, finna konur og allt þar á milli.  Stundum hugsa ég með mér hvort heilinn hafi orðið eftir í höfðuborginni eða við Elliðaárnar.  Sumir verða algjörlega bjargarlausir þegar ljósum höfuðborgarinnar sleppir.  En undarlegasta erindið sem ég hef fengið, barst í eyru mér í vikunni.  Þá hringdi kona og bað mig um að koma eins og skot í veiðihúsið, það hefði orðið óhapp.  Ég gat ekki farið alveg strax, var að elda fyrir fjölskylduna.  Það liðu nálægt 25 mín. þangað til ég kom í húsið og viti menn, ef konan hefði getað útskýrt málið betur fyrir mér, vegna hlátursgusa, þá hefði ég e.t.v. komið fyrr.  Á miðju gólfinu sat maður með annan fótinn aftur fyrir haus og gat sig hvergi hreyft.  Húmeðlimir voru greinilega búnir að hlægja töluvert af þessari uppákomu, enda varla hægt annað.  En aumingja manninum var ekki hlátur í hug.  Það sem ég átti að gera, og þeim hinum hafði ekki tekist, var að taka fótinn fyrir hausinn á manninum og koma fætinum í "normal" stellingu.  Já og já.  Ég glotti aðeins, ekki mjög mikið og svo tók sjúkranuddarinn völdin.  Þetta tók ekkert svakalega langan tíma.  En aumingja maðurinn fékk gífurlegan sinadrátt í fótinn eftir að hann var farinn af bakin hans.  Ekki nema von, prófið bara að hafa fótinn svona í rúman hálftíma og gáið hvort þið fáið ekki einhver óþægindi á eftir.  En alla vega, málið leystist, maðurinn reyndar hálfhaltur enn næsta dag, en ekkert sem ekki myndi lagast.  ÉG er að hugsa um að fara að taka fyrir útkall, næst þegar veiðihúsið kallar, á ókristilegum tíma.  Sérstaklega ef erindið er eitthvað í þessa veru.

Með veiðivarðarkveðjum úr Borgarfirðinum

Birna

www.adborgum.is |3. ágúst 2006|

Við hjónakornin á Borgum brugðum undir okkur betri fætinum og skruppum í ferðalag á þriðjudagsmorgunin.  Meira flakkið sem hefur verið á okkur í sumar, bara aldrei farið annað eins held ég.  Fyrst í 5 daga frábæra ferð um Vestfirði með grönnum okkar og vinum, svo 3 daga reisu á Hólmavík sem tókst líka í alla staði frábærlega vel og svo núna þetta.  Í þetta sinn var haldið á Snæfellsnesið, því besta veðurspáin var hér um slóðir.  Ekki það að við höfum svo sem þeyst eftir vegum Snæfellsness áður en það er alltaf hægt að skoða eitthvað nýtt og í þetta sinn var viðbótin að fara út í Flatey á Breiðafirði.  Og það var í einu orði sagt ÆÐISLEGT.  Við fórum með ferjunni Baldri því flotta skipi.  Fullt af bílum og fólki.  Hægt að fá sér viðurgjörning í veitingasal og líka leggja sig, fyrir þá sem það vildu.  Ég tók nú sjóveikistöflu af þeirri einföldu staðreynd að ég var afar bílveik sem barn og ætlaði ekkert að hætta á að ég yrði líka sjóveik.  Enda fann ég ekki fyrir neinu.  Yndislegt var að standa uppi á útsýnisþilfarinu og horfa yfir hafið þegar við sigldum út frá Stykkishólmi.  Allar þessar eyjar og veðrið eins og best verður á kosið, þannig að stendur landsins sáust líka vel.  Og svo var komið í Flatey.  Yngsti sonurinn hafði orð á því hvað við ættum eiginlega að gera þessa þrjá tíma sem við myndum stoppa í eyjunni, það væri ekkert að gera.  Hins vegar kom á daginn að tíminn var varla nógur.  Þegar búið var að skoða það sem við vildum líta á og ætluðum að kaupa okkur mat í veitingahúsinu sem búið er að stofnsetja á eyjunni, var tími til kominn að fara að rölta niður að bryggju, til að taka bátinn að nýju.  En að koma í Flatey er ævintýri.  Þegar komið er í land, bíða raðir af hjólbörum.  Þær eru notaðar til að setja dótið sitt á og burra svo með það á áfangastað, innan eyjarinnar. Erlendum ferðamönnum sem voru með okkur í hóp, fannst þetta gífurlega sniðugt.  Húsin hafa flest verið endurnýjuð að utan að minnsta kosti og því er ekki ofsögum sagt að maður dettur inn í andrúmsloft ársins 1910 eða þar um bil.  Enginn asi er á neinum, menn spjalla saman um daginn og veginn.  Verið var að heyja á þeim tveimur bæjum sem enn er búið á, allt árið, kindur voru á beit, hænur kroppuðu í hlaðvarpa og sólin skein.  Er hægt að hugsa sér eitthvað betra?  Alveg gæti ég hugsað mér að búa á svona stað þegar ég verð gömul kerling.  Reyndar er eitt sem við rákum augun í, traktorarnir á eyjunni voru afsaplega mikið ryðgaðir.  Saltið gerir liklega sitt.  Og svo er kirkjan þeirra.  Þangað hvet ég alla til að fara sem heimsækja Flaey.  Listaverkin í loftinu eru magnþrungin.  Maður sest bara niður og segir VÁ!!!!! En listaverkin og kirkjan eiga undir högg að sækja vegna raka og sagga og þarf að hljápa þeim Flateyjingum að viðhalda þessu fágæti sínu.  Sóknin er ekki stór og hefur ekki mikið bolmagn til að gera við og halda í horfi.  Sami listamaður hefur endurgert verk sín, alla vega tvisvar og nú enn og aftur liggja þau undir skemmdum, vegna raka .  Án efna hefur peningum verið varið í minna merkilegt verkefni en það að hjálpa Flateyingum að kynda kirkjuna sína svo að hins stórfenglegu listaverk verði ekki eyðileggingu að bráð. ÉG hvet alla til að kíkja í Flatey, sé þess nokkur kostur.  Það er varla hægt að hugsa sér meira afstressandi stað.

Með upplifunarkveðjum úr Borgarfirðinum

Birna

www.adborgum.is |31. júlí 2006|

Mér finnst súkkulaði gífurlega gott.  En eins og með marga sem eru hrifnir af einhverju þá er mér alls ekki saman hvernig það er.  Þetta dökka súkkulaði sem margir eru að heillast af í dag, finnst mér vont.  Það er beiskt og lítið varið í það að mínu mati, jafnvel þótt ég sé með bragðgóðan kaffibolla með því.  En ég var svo heppin á dögunum að mér áskotnaðist kaffi með súkkulaði.  Og það var alvöru súkkulaði, að mínu mati.  Ekki of dökkt og ekki alveg rjóma, sem mér finnst skilja eftir fremur leiðinlegt eftirbragð. Ekki alveg að mínu skapi.  'Eg man þegar ég var að heimsækja einn af fyrrverandi heilbrigðisráðherrum sem við höfum átt, Ingibjörgu Pálmadóttur, þá var ekki endilega mikill árangur af heimsókninni, en þegar hún bauð manni í sófann, þá var viðbúið að þar biði manns gott kaffi og enn betra súkkulaði.  En sem sagt, mér áskotnaðist súkkulaði með kaffipakka á dögunum.  Ég faldi auðvitað súkkulaðið því ég ætlaði að geyma það fyrir mig og það átti eingöngu að vera fyrir mig.  Ég tel mig ekki vera níska manneskju en sumt er einfaldlega ekki ætlað öðrum.  Það er eins og t.d. að vera áhorfandi að ástarleikjum hjóna.  Þar er ekki ætlast til að neinn standi og horfi á, allra síst börnin sem auðvitað voru ávöxtur slíkra ástarleikja.  Svo í kvöld ætlaði ég að fara og gæða mér á hinum vel falda súkkulaði mínu.  Búin að hella mér upp á sérstaklega gott kaffi, því þetta voru mín eigin verðlaun eftir sérstaklega vel unnið dagsverk.  Búin að puða í garðinum eins og vélmenni lungað úr deginum.  Viti menn.  Þegar felustaðnum er upplokið þá hefur einhver fundið staðinn og BORÐAÐ af súkkulaðinu mínu.  Það voru meira en 2/3 horfnir af hinum ljúfenga ávexti hugmyndavinnu einhvers úti í hinum stóra heimi.  Súkkulaðið mitt var næstum uppurðið.  HVER át af súkkulaðinu mínu???????????  Heimilismenn eru ekki fjölmennir sem sakir standa en allir þeir sóru og sárt við lögðu að þeir hefðu alls ekki átt við hinn forboðna ávöxt.  Það var sama hvaða yfirheyrslutækni í anda CSI ég beitti, allt kom fyrir ekki, allir voru saklausir.  Á endanum ákvað ég að einhver íbúinn í Borginni hefði skyndilega fengið gífurlega löngun í súkkulaði, kannski verðið sá tími mánaðarins, og ekki geta staðist þá freistingu að næla sér í súkkulaðibita hjá mér.  Og þegar hið himneska bragð rann yfir bragðlauka tungunnar, þá varð freistinginn enn meiri og því varð útkoman sú að aðeins 4 molar voru eftir.  Ég á því auðvitað von á því að þeir, í Borginni, endurgjaldi mér greiðan og skilji eftir stórt og feitt súkkulaðistykki, á leynistaðnum mínum, innan fárra daga.  Þangað til, verð ég að láta kaffið eitt duga.

Með sætindakveðjum úr Borgarfirðinum

Birna

www.adborgum.is |30. júlí|

Mikið er ég ánægð með hann Harald Benediktsson, formann bændasamtakanna núna.  Hann kom í viðtal og svaraði Jóhannesi Gunnarsyni, pent en ákveðið.  Og sagði að ekkert væri skrýtið að hann væri með horn í síðu bænda, hann hefði alltaf verið það.  þetta er nú alls ekkert orðrétt eftir haft, heldur bara minn skilningur á málinu.  En allt um það.  Það er alltaf verið að tala um þessa styrki sem bændur fái, aumingja öreigarnir sem ekkert eiga.  En mér er bara spurn.  Hvar er t.d. niðurgreiðslan á raforkuverði til stóriðjuvera?  Er það ekki niðurgreiðsla?  Þeir borga mikið minna en við, sem erum að rembast við að lýsa upp húsin okkar.  Á það er aldrei minnst, þeir eru ekki baggi á samfélaginu.  Og hvað myndu stóriðijujöfrarnir segja ef þeir þyrftur fyrst að kaupa sér framleiðsluleyfi fyrir morðfé fyrir hverja framleiðslueiningu og láta eitthvert apparat ráða því hversu mikið þeir myndu framleiða?  Hrædd er ég  um að einhver myndi urra yfir því.  Þar væri sem sagt hamlandi framleiðsla?  Í fljótu bragði man ég bara eftir sjávarútvegi og landbúnaði sem hefur þessa gerð af framleiðslu.  Þar fær sala og eftirspurn ekkert að ráða, heldur bara stýrð framleiðsla.  Þetta eru hráefnisframleiðendur, aðrir sjá um hina virðisaukandi framleiðslu.  En er álvinnslan ekki líka hráefnisframleiðsla?  Hefði nú aldeilis haldið það, en þar þarf ekki að kaupa kvóta fyrst til að mega framleiða.  Og svo fá þeir ríkisstyrk sem ekki má segja frá hversu mikill er, þ.e. niðurgreitt rafmagn en endalaust má hamra á því hversu bændur eru mikill baggi á þjóðfélaginu.  Þetta er í raun ofar mínum litla skilningi, ég verð líklegast að fara að leggjast í fyrirspurnir hjá mér meira gáfuðu fólki til að skilja svona vitleysu.  Ef jafnræði á að gilda, þá á jafnræði að gilda fyrir ALLA ekki bara SUMA.

Með jafnræðiskveðjum úr Borgarfirðinum

Birna

www.adborgum.is 28. júlí 2006|

Engan skyldi undra þótt Jóhannes Gunnarsson, neytendasamtakaforkólfur gefi hálfgert eða algert frat í bændur, það hefur nokkuð brunnið við hjá honum í gengum tíðina.  Hann hafði þau orð í viðtali að það væri ekki nema vona að nefndin um lækkun matarverðs hefði ekki komist að samkomulagi þar sem bændur og landbúnaðarráðuneytið hefðu átt fulltrúa þar.  Bændur hefðu aldrei viljað lækka verð á landbúnaðarvörum vilja standa of stífan vörð um sína framleiðslu.  Og hver vill það ekki, mér er spurn?  Hins vegar hef ég nú ekki heyrt það á bændum að þeir vilji ekki lækka verð til neytenda, enda vita allir sem vilja vita að það eru ekki bændur sem eru að fá svo himinhrópandi verð fyrir sínar afurðir.  Það eru allir milliliðirnir sem taka sitt.  Reyndar frá bændur beingreiðslur frá ríkinu á móti því sem þeir fá beint frá sláturleyfishafanum en ef milliliðirnir tæku ekki svona mikið þá er spurning hvernig málið stæði.  Ég er ekki viss um að með öllu fái bændur samt það fyrir hvert kíló af kjöti t.d. sem það kostar neytandann út úr búð.  Mér finnst því Jóhannes vera að hengja bakara fyrir smið.  Það þarf að skoða þessi mál mikið betur og hætta að hengja einhvern, ganga bara í að vinna í málinum

Með vinnslukveðjum úr Borgarfirðinum

Birna

www.adborgum.is |25. júlí 2006|

Ég sá skrifað að verið væri að hugsa um að auglýsa eftir nýju merki fyrir nýtt sveitarfélag.  Ég spurði eldri son minn hvað hann myndi setja í svona merki, sem væri einkennandi fyrir Borgarfjörð og Kolbeinsstaðahrepp, þ.e. nýja sveitarfélagið.  Hann hugsaði sig aðeins um og sagði svo:  Ég myndi hafa tópakshorn og hokký kylfu. Ha sagði ég, afhverju.  Jú hér búa að mestu sveitamenn og margir þeirra taka í nefið og svo drap Egill Skalla-Grímsson í fyrsta sinn með hokký kylfu.  Jamm það er nefnilega það.  En í tilefni af þessari umræðu okkar mæðgina datt mér í hug hvernig persónuleikar þessir helstu karlar og konur eru sem prýða okkar annars ágætu Íslendingasögur.  Sjáum t.d. Egil. Hann drepur mann, pabbi hans er ekkert of sæll en mamma hans er himinlifandi og segir að hann muni verða mikill víkingur.  Og þá yrkir hann einmitt hina frægu vísu, það mælti mín móðir.  Hann var lítill og ljótur, frekjuhundur sem móðgaðist við hvað sem var og hefndi sín grimmilega.  Munið þið t.d. hvað hann gerði við karlinn sem gaf honum vínið eftir að Egill hafði borðað skyr?  Hann kippti úr honum augað svo það lág úti á kinn.  Eða þegar pabbi hans bannaði honum að koma með í veisluna að Ánastöðum.  Þá var alls ekki inni í myndinni að gegna, heldur tók hann sér hest, aðeins þriggja ára, og reið á eftir liðinu.  Svo eigum við nú fleiri kappa.  Þar á meðal Gunnlaug ormstungu, frá Gilsbakka.  Hann hefur verið ferlega montinn.  Sjáið td. þegar hann segir:  Eigi skal haltur ganga meðan báðir fætur eru jafnlangir.  Þvílíkur hroki og gort.  Ég er sannarlega fegin að ég var ekki með honum í bekk, hefði ábyggilega ekki þolað hann.  Svo hefur hann verið afar upptekin af útliti sínu, enda ekki svona svartur og ljótur eins og Egill.  Ég hef stundum velt því fyrir mér hvað hefði verið gert við þessa kumpána ef þeir hefðu verið uppi núna.  Egill væri á efa á stofnun, engin spurning.  Maður sem gengur um og drepur með hokký kylfu og kippir út augum á fólki, hann á auðvitað alls ekki að ganga laus.  Og Gunnlaugur.  Hann hefði líklega fengið ritalín.  Trúlega greindur ofvirkur með athyglisbrest, gengið til sálfræðings og líklega hefði hann ekki drepist í bardaganum við Hrafn því hann hefði verið orðinn svo lige glad.  Það er gaman að ígrunda hvernig sögur þessarra kappa hefðu litið út í nútímanum með alla þá tilhnegingu okkar að setja alla undir hinn sama normalkúrfu hatt.  Þá hefði líklega ekki verið ort, þá riðu hetjur um héröð, heldur eitthvað allt annað.  Hins vegar er alltaf spurning hvað er hetja og hvað ekki.  Líklega er skilgreiningin á því eins misjöfn og tímarnir sem mennirnir lifa á.

Með hetjukveðjum úr Borgarfirðinum

Birna

www.adborgum.is |23. júlí 2006|

Þá erum við hjónakornin á Borgum komin heim eftir ævintýralega mikla keyrslu um Vestfirðina.  En það var gífurlega gaman, bjart yfir og félagsskapurinn afar góður, þar sem við fórum með grönnum okkar í Hlöðutúni og Munaðarnesi.  En eins og allir vita er best heima og því er gott að vera komin heim.  Við vorum að veiða í Norðurá, flóðatangasvæðinu í dag og fengum ekki titt.  Fiskurinn stökk allt í kringum okkur, ullaði á mannskapinn eins og hann ætti lífið að leysa, sem hann átti náttúrulega, og beit ekki á neitt sem við buðum honum.  Einn vinur minn sagði reyndar við mig að þetta stafaði allt af því að ég hefði gleymt að setja á mig ilmvatnið og því hefðu hængarnir ekkert viljað líta við mér.  Ég brenni mig nú ekki á svoleiðis mistökum næst.  ÉG hlustaði á afar skemmtilegan þátt í útvarpinu áðan sem vakti mig til umhugsunar.  Hann var að sumu leiti um leikbúninga nútímans.  SEm dæmi var talað um að fiskurinn væri ekki lengur soðinn, hann væri klæddur í alls konar "marineringar" hveitiblöndur og bragðaukandi dót.  Það væri ekkert barn lengur óþekkt.  Nú væru öll börn sem ekki féllu inn í hið staðlaða "norm" ofvirk, með athyglisbrest eða eitthvað annað.  Fólk fengi ekki lengur kvef, það væri með ofnæmi eða eitthvað annað sem kenna mætti um stíflur í nefi.  Er þetta kannski ekki mergurinn málsins?  Við klæðum orðið flest í búninga til að það líti betur út.  Í gengum tíðina höfum við verið misjafnlega lagin við að ala upp börnin okkar, það er alls ekkert nýtt.  Við höfum líka fengið misjafnlega fjöruga einstaklinga, en gleymum því ekki að oft verður góður hestur úr böldnum fola og það eru ekki endilega "þægu" börnin sem verður mest úr þegar þau vaxa úr grasi.  Það eru sorglega mörg börn sem hafa verið sett á ritalin sem ekki hafa þurft þess með, af því að þau féllu ekki inn í þá stöðluðu mynd sem við viljum að samfélag okkar og umhverfi sé í.  Við megum heldur ekkert vera að því að eiga við óþekkan krakka, tíminn hreinlega leyfir það ekki.  Þá er best að skella viðkomandi bara inn í normið á einhvern hátt.  Það sama er með kvefið.  Það er náttúrulega ferlega hallræislegt að vera bara kvefaður.  En samúð allra er með manni ef viðkomandi þjáist af ofnæmi.  Það er bara allt annað mál.  Við þurfum að skoða þetta allt saman.  Hvert við erum að stefna með þessari leikmyndagerð okkar og hvort, þegar upp er staðið, við séum ekki að skjóta okkur í fæturna með framferði okkar.

með íhugunarkveðjum úr Borgarfirðinum

Birna

www.adborgum.is |16. júlí 2006|

Og er ekki sumarið bara komið með öllum sínum yndisleik.  Passaði alveg, Binni kominn í sumarfrí.  Jibbý!!!! ÉG var að hugsa það í morgun þegar við vorum að borða morgunmatinn hvað allt hefur breyst í mataræðinu frá því að ég var krakki.  Þá var etin súrmjólk úr flöskum með púðursykri út á í morgunmat, eða hafragrautur sem mér fannst og finnst reyndar ekki góður.  Auðvitað var tekið lýsi með, en þó ekki á sumrin.  Mjólk var drukkin með sem keypt hafði verið á mjólkurbrúsa í útibúinu.  Maður var nú orðinn stór þegar Halli í útibúinu sagði að ég gæti dælt á brúsann sjálf.  Vá!  Útibúið var í brúnu húsi sem VÍS var síðar til húsa.  Þetta var útibú frá Kaupfélaginu og aldrei kallað annað en útibúið.  Þar réð ríkjum þegar ég var barn Halldór Sigurbjörnsson, bróðir Jóns Sigurbjörnssonar leikara.  Þangað var farið og versla því of langt var fyrir litla, stutta fætur að fara niður í bæ.  Í hádeginu var að sjálfsögðu heitur matur.  Þegar var fiskur voru það oft nætusöltuð flök úr útibúinu því fiskur var ekki dregin á land í Borgarnesi, þótt það standi við sjó.  Þeir sem voru aldir upp við ferskan fisk fannst þetta viðbjóðslegur fiskur sem fékkst í Borgarnesi.  Endrum og sinnum var hægt að fá nýjan fisk og þá var þverskorin ýsa í matinn.  Nú svo var kaffitími.  Þá átti maður alltaf að byrja á brauði og síðan mátti fá sætmetið.  Alltaf var bakað heima og því voru alltaf einhverjar kökur á borðum.  Svo var kvöldmatur og oftar en ekki var eitthvað útbúið úr afgöngum hádegisins.  Í mínum foreldrahúsum var yfirleitt ekki kvöldkaffi, enda við farin að sofa áður en að því kom.  En það sem varð þess valdandi að ég fór að hugsa um þetta var að þrátt fyrir sætt kaffibrauð þá voru krakkar alla jafna ekki feitir á þessum árum.  Sumir voru jú búttaðir en ekkert meira.  Svo spurningin er þá þessi:  Hvað hefur breyst?  Jú það er auðvitað heilmargt.  Í fyrsta lagi er það hinar föstu samverustundir við matarborðið.  Á sumum heimilum sést heimilisfólkið aldrei allt í einu.  Þetta er þó skömminni skárra í sveitinni.  Svo er það heiti maturinn, það var alltaf verið með MAT ekki eitthvað örbylgju-reddað-skyndi dót eins og víða er núna, með öllum þeim aukaefnum sem sumstaðar er dengt í til þess að viðkomandi réttur endist lengur.  Svo var það vinnslan á matvælunum.  Í þá daga var mjólkin ekki unnin eins mikið og nú, brauðið var ekki með rotvarnarefnum og í þeim var alvöru mjöl ekki eitthvert fylliefni að stærstum hluta, og öl, safar og þess háttar var varla á boðstólum.  Öl og gosdrykkir voru helst bara á jólum og þá jafnvel skammtað sama gilti eiginlega um sælgæti.  Nú eru þessar of-unnu sykruðu freistingar alls staðar og líklega hreyfum við okkur minna en áður, sérstaklega krakkar.  Kannski ættum við, með alla okkar nútíma þekkingu að líta ögn til baka, taka það besta sem þá var, bæta því í okkar nútíma menningu og athuga hvort margt breytist ekki til betri vegar.

Með nostalgíu kveðjum úr Borgarfirðinum

Birna

www.adborgum.is |14. júlí 2006|

Í dag á yngri dóttir okkar merkisafmæli, hún er sem sagt tvítug í dag.  Til hamingju með árin þín tuttugu Margrét mín!!!!  Og í dag byrjaði Binni minn í sumarfríi sem er frábært því að svo hefur nú hagað til undanfarin ár að veðrið breytist yfirleitt til hins betra þegar hann byrjar í fríi.  Ég krossa alla mína fingur um að svo verði einnig þetta árið.  Við þurfum orðið á því að halda að fá svolitla sól í sál og sinni.  En hvað um það, allt tekur enda um síðir.  Ég er ein af þeim sem fæ svona dellur og helst margar í einu.  Margir eru með veiðidellu og kannski nokkrar gerðir af þeim.  T.d. vilja sumir veiða allt með öllum veiðigræjum, þ.e. veiðistöng og byssu og einhverju fleiru.  Ég er ekki með veiðidellu, en mér finnst svo sem gaman að veiða og verð ansi spennt ef nartað er í hjá mér en ég get alveg lifað án þess.  Ég er hins vegar með græna dellu, þ.e. mér finnst gróður skemmtilegur.  Ég á hér um 46 fm. gróðurhús og þar er eitt og annað ræktað.  En af því að ég er með dellu þá er ekki hægt að hafa þetta bara lítið og pent, nei nei ég er með fullt af gúrkuplöntum, enn fleiri tómataplöntur sem við komumst aldrei yfir að eta af, þúsundir af sumarblómum sem bæði eru seld, gefin og troðið í garðinn hjá mér, matjurtir, bæði þær sem mér finnst góðar og ekki, tré, mæis og pottablóm.  Þetta krefst auðvitað mikillar vinnu, en það er allt í lagi.  SVo er ég með bókadellu.  Ég á mikið af bókum, bæði skáldsögum, ættfræðibókum, ljóðum, þjóðlegum fróðleik, handbækur af ýmsum toga, ferðabækur, barnabækur, sögulegum fróðleik og ég veit ekki hvað og hvað.  Þetta les ég í gríð og erg og hlæ upphátt þegar ég les eitthvað fyndið og heimilisfólkinu finnst það óþolandi.  Einnig er ég bara með skelina viðstadda þegar ég er að lesa, þ.e. líkaminn er viðstaddur en andinn er á kafi í bókinni.  Svo er ég með ritdellu.  Þ.e. mér finnst afskaplega gaman að skrifa, eins og sést hér.  Það er misjafnt hvað ég skrifa um.  Stundum eru það viskulegir pistlar um bætiefni, líkamann út frá vinnunni, sjúkraæfingar og eitthvað í þeim dúr, stundum er það bara tóm steypa sem einungis er til þess gerð að hlægja að henni, svo er það þjóðlegur fróðleikur sem mér finnst að ekki megi glatast, stundum eru það sannar samtímasögur þ.e. viðburðir sem hafa átt sér stað í sveitinni.  Og stundum er þessu öllu blandað saman í einn graut.  Ég er líka með bíladellu.  Samt ekki þannig að ég þurfi alltaf að vera að kaupa mér bíl en mér finnst gífurlega gaman að keyra HRATT.  Ég hef reyndar bara verið tekin tvisvar fyrir of hraðan akstur og í annað skiptið var ég meira að segja að fara með fáveikt barnið mitt á sjúkrahús, en í hitt skiptið var ég bara að glápa út í loftið og gleymdi að tékka á löggunni, shitt.  En hvað um það, hraðinn heillar mig, en ég tel mig vera mjög öruggan bílstjóra fyrir því.  ÉG er líka með söfnunardellu, sérstaklega á grjóti og gömlum hlutum sem eru jafnvel hætti að þjóna því hlutverki sem þeir voru búnir til.  Einn daginn verðum við Binni minn að búa í tjaldi af því að við komust ekki fyrir í húsinu.  Svo man ég ekki eftir fleiri dellum í bili, en trúðu mér, þær eru án efa margar enn sem líklega verður efni í annan pistill síðar.  En þetta gefur mínu lífi gildi og því held ég áfram að vera eins og ég er, DELLU-DAMA.

Með kolrugluðum kveðjum úr Borgarfirðinum

Birna

www.adborgum.is |12. júlí 2006|

Enn hefur sumarið ekki haldið innreið sína á mitt landsvæði.  Enn er kalt, lítil spretta og fátt að gera nema bíta á gamlan skemmdan og bölva í hljóði.  Ég var í síðasta fréttabréfi að fjalla aðeins um bændur.  'Eg ætla aðeins að halda áfram með þá umræðu.  Nú eru það fjallskil sem mig langar að ræða um.  Þannig er mál með vexti að við hér í Ystu Tungunni eigum fjallskil á Bröttubrekku.  Ysta Tungan er eina tungan sem ekki rekur á Holtavörðuheiði.  Það hafa ekki margir nýtt sér þennan afrétt undanfarin ár, af mjög skiljanlegum ástæðum.  Það eru svo fáir bæir í byggð hér.  Í allri Ystu Tungunni eru einungis 3 bæir í byggð og við erum þau einu sem eigum fé.  Svo reka Klettstíu bændur einnig á Brekkuna.  Eitt sinn var sú hefð hér að lagt var á jarðirnar að útvega menn í leitirnar. Því var hætt þegar enginn mætti lengur.  Þá var tekin upp sá siður að láta jarðirnar borga, en ekki útvega menn.  Sveitarfélagið átti þá að sjá um þann þátt.  Hins vegar var reyndin sú að fjallkóngurinn í Ystu Tungunni lennti í því máli.  Til margra ára var það Halli í Munaðarnesi og núna síðustu árin hefur það verið Binni á Borgum.  Þetta er mikil vinna, því fátt er um fína drætti, og ekkert er greitt fyrir alla fyrirhöfnina.  Síðasta haust tók svo steinin úr, hvað mannskap áhrærir og ákvað Binni því að gefa ekki kost á sér aftur í fjallkóngsstarfið.  Hjónakornin á Brekku (Klettstíu) ákváðu einnig að sækja um leyfi til að reka sitt fé á Holtavörðuheiði til þess að fá umræðu um afréttarmálin.  Því miður gripu yfirvöld í Borgarbyggð ekki þetta tækifæri heldur sögðu bara já við beiðninni.  Því er það svo að við hér á Borgum, rekum okkar fé ekki á fjall, heldur erum með það á Sigmundarnesinu og þau á Brekku, reka hluta á Holtavörðuheiðina og hluta á Bröttubrekku.  Þetta er auðvitað ástand sem ekki verður við unað.  Það verður að leysa þessi mál og við, sem sveitirnar byggjum, eigum að gera það.  Það er okkar skömm að hafa allt niður um okkur í þessum málum.  Þegar reynt var að boða til sameiginlegs fundar um málin þá mættu bara alls ekki allir.  Samvinnu þarf að hafa við Borghreppinga og Dalamenn og menn verða að ætla sér að standa við það sem þeir segja.  Það er okkar skömm ef fé er að koma heim, allan veturinn.  Það erum við sem eigum að leita að fénu og það er því okkar að vinna sameiginlega að því markmiði.  Hins vegar vinnst ekki neitt ef sumir eru bara kargir, ætla að hafa þetta eins og það hefur alltaf verið, þrátt fyrir MJÖG breyttar aðstæður, og kemur ekkert við hvað hinir hafa til málanna að leggja.  Þá er svo sem ekki von að nokkuð breytist.  Og það allra sorglegasta er að það erum við sjálf, sem erum hengt og úthrópuð fyrir slælegt vinnubrögð, ekki sveitarstjórnin eða einhver annar.  SVO er það þá ekki okkar hagur að vinna saman?  Það hefði ég haldið.

Með samvinnukveðjum úr Borgarfirðinum

Birna

www.adborgum.is |10. júlí 2006|

ÉG var að hugsa um þennan matarskatt og alla þá umræðu sem hefur verið um hátt verð á matvöru á Íslandi.  Mér finnst alveg ferlegt ef á að lækka verð á gosi, kexi og sælgæti.  Það væri auðvitað mikill tvískinningur fólginn í því vegna þess að á sama tíma er verið að reyna að fá okkur til að borða hollan mat, minnka neyslu á hvítum sykri og hveiti og hreyfa okkur.  Tillaga mín um þetta mál er sú að jukkið verði allt með 24% vaski en hollustan, eins og grænmeti, kornmeti, mjólkurvörur, kjöt og fiskur verði án virðisauka.  Það er enginn hætta á öðru en því að þetta myndi skila töluverðu í ríkiskassann.  Það er nefnilega þannig með þetta eins og tópakið.  Ef fólk ætlar sér að kaupa þá kaupir það, alveg sama hvað varan kostar.  Svo finnast mér allar þessar árásir á bændur, skot fyrir neðan belti.  Hvenær hafa bændur gengið fram fyrir skjöldu og viljað hátt verð á sinni vöru til neytenda?  Ég man ekki til að hafa heyrt það.  Hins vegar vilja bændur, eins og allir aðrir framleiðendur, sem hæst verð fyrir sína vöru.  Þeir sem selja vilja það auðvitað.  Og er eitthvað undarlegt við að bændur séu á sama róli?  Eiga þeir ekki að reka sín fyrirtæki eins og aðrir, helst með gróða?  Þessi skot eru því miður eitthvað rótgróin í okkar samfélag og erfitt að losna við hana.  Því verðum við sjálf að losa okkur við hana, byrja á okkur sjálfum og smita svo út frá okkur.  Þá hefst þetta.  En meðan við tölum ekki virðulega um okkar eigin framleiðslu, þá er ekki von að ástandið lagist.

Með búandi kveðjum úr Borgarfirðinum

Birna

www.adborgum.is |7. júlí 2006|

Mér dettur í hug texti sem Ríó söng hér á árunum.  Erða nú sumar, erða nú frí.  Erða nú vit, ég fæ aðeins þennan bláa lit.  Það liggur við að maður sé í kuldagalla úti, eins og um hávetur væri.  Það sannarlega stytti upp en því fylgdi skítakuldi svo ekki sé meira sagt, erða nú sumar, erða nú frí.  Brrrrrrrrrrrr.  Mér dettur ekki í hug að hringja í vinkonu mína sem býr á Vopnafirði, hún er ábyggilega orðin brún eins og kaffibaun.  ÚLDIÐ.  En veðrið þýðir þó ekki að góðir og skemmtilegir hlutir gerist ekki.  Það var t.d. afar athyglisvert að fylgjast með manninum sem lennti í árás hrúts sem loppið hafði úr girðingu.  Hrúturinn var greinilega heldur geðvondur, væntanlega af veðrinu, og vildi ekki inn í girðingu aftur.  Í sakleysi sínu ferð meðurinn að stugga við skepnunni sem gerir sér lítið fyrir, setur undir sig hausinn og rýkur mót manninum, sem átti sér einskis ills von.  Hann sér þó sitt óvænna, snýr við á punktinum, eða ætlaði sér að gera það, en rennur í moldardrullu, fer á fjórar og spólar þarna upp á líf og dauða.  Hann kemst sem betur fer á fast og þýtur áfram sem ör væri skotið, að næstu girðingu, vippar sér yfir og telur sig hólpinn.  Þar sem hann stendur þarna, heldur ófrýnilegur framan á, moldugur og ósmart, snýr hann sér  við til að athuga með eftirfylgdar aðilan og getur ekki varist brosi. Í moldinni er hrútsi og er gliðsa.  Hann hafði lennt í sömu vandræðum og maðurinn áður en kemst ekkert áfram og er lagstur á kvið með allar fætur út í loft.  Og þar svamlar hann og getur enga björg sér veitt.  Bóndi dreif sig heim, náði sér í dráttarvél, nær að koma bandi á hrútsa, kippir honum upp og heim, í bandi.  Og segið svo að væntan geti ekki bjargað manni.

með drullulegum kveðjum úr Borgarfirðinum

Birna 

www.adborgum.is |6. júlí 2006|

Ekki ætlaði ég að skrifa strax um fleiri raunir veiðivarðarins en atvik sem varð í ánni minni góðu er þess eðlis að ég bara verð að deila því með ykkur.  Eins og sagði í fyrri pistli þá getur eitt og annað undarlegt rekið á förur veiðivarðar, nokkuð sem í raun tilheyrir, strangt til tekið, starfinu ekki til.  En þannig er mál með vexti að mér barst neyðarhringing á dögunum úr veiðihúsi.  Allt var í voða því að kúksi vildi ekki niður, heldur bara upp um botnlokuna aftur.  Úff úff og lyktin í húsinu eftir því.  Á mannamáli þýðir þetta að allt var stíflað og engum fljótandi úrgang var hægt að koma frá húsinu.  Góð ráð urðu nú dýr.  Enginn holræsahreinsibíll lengur til á svæðinu og ekki von á einum úr höfuðborginni fyrr en daginn eftir.  Ekki var hægt að ganga örna sinna í ána, má alls ekki menga hana með mannlegum úrgangi.  Og þá hófst leitin að bónda sem ætti haugsugu.  Og hvern ætti nú að ráðast á fyrst?  Jú góðan granna sem oft hafði bjargað í neyð.  En viti menn, hann var bara staddur við Geysi.  Of langt að rúlla til baka til að redda ráðvitlum kúk í veiðihúsi.  Þá var hringt í næst granna.  En ekki var frekari árangurs að vænta á þeim bæ, sá ágæti granni var staddur austur á fjörðum.  Og hvað var til ráða.  Villuráfandi úrgangur fljótandi um í hvítri postulínsskál uppi í veiðihúsi og komst ekki til síns heima.  Æ Æ Æ mörg er veiðivarðar raunin.  Á endanum var enn hringt í annan granna, sá fékk lánaða haugsugu eina hjá öðrum granna, sem sækja þurfti á þriðja staðinn.  Hann mætti græjaður ásamt veiðiverðinum við húsið og byrjað var að sjúga.  Mátti sjá þar dýrð síðustu holla, fljótandi í tunnu.  Má eiginlega segja að veiðivörðurinn hafi verið í djúpum skít.  En allt leystist þetta.  Sundraðir frændur sameinuðust og syntu glaðir sína leið, þegar stífla sem myndast hafði, var farsællega fjarlægð.  Segið svo að líf veiðivarðarins sé eintómt gaman.

Með áburðarkveðjum úr Borgarfirðinum

Birna

www.adborgumis |5. júlí 2006|

Raunir veiðivarðarins.   Það er eitt og annað sem á daga veiðivarðar getur drifið.  ÉG mun öðru hvoru í sumar skrifa pistla sem ég kalla raunir veiðivarðarins, af því að það er mjög athyglisvert að vera veiðivörður og umganganst þann þjóðflokk sem nefnist veiðimenn.  Ekki er starfið eintóm sæla þótt yfirleitt sé það hið besta mál.  Eins og allir vita þá eru veiðimenn af öllum toga, úr öllum stéttum og af öllum gerðum.  En þegar þeir koma í veiðihús, eru þeir VEIÐIMENN, hvort sem þeir eru ríkir eða snauðir, digrir eða rýrir, karlar eða konur.  Og hvernig sem þeirra daglega líf er fyrir og eftir veiðitúr þá breytast þeir allir í VEIÐIMENN og haga sér samkvæmt því.  Flestir koma til að veiða, einn og einn kemur til að gera eitthvað annað, m.a. hitta vin sinn Bakkus eða liggja í heitapottinum.  Og aumingja veiðivörðurinn verður að dansa eftir þörfum hvers og eins.  Hafa heitapottinn vel heitan og hreinan, passa að það séu til nóg af glösum.  Hlusta á grobbsögurnar um velgengnina í fyrra og í þessari og hinni ánni.  Að nú eigi að taka það og allt hitt.  Við komu eru allir glaðir og reifir við brottför er stundum farið áður en veiðivörðurinn kemur í húsið, sérstaklega ef stóru orðin hafa ekki staðist.  Veiðivörðurinn þarf að vera mjög dipló.  Hann má ekki láta koma að tómum kofanum hjá sér.  Hann verður alla vega að þykjast hafa gaman af veiði, hvort sem hann hefur það eða ekki.  Hann verður að kynna sér nöfn á helstu flugum, hvaða flugur duga best á hvern stað, hvaða hitastig árinnar sé vænlegast til árangurs.  Hann verður að sýnast vera mjög gáfulegur og afar áhugasamur um framgang veiðinnar og má alls ekki hafa mörg orð um það þótt mikið sé haft með af "blautu" nesti en minna af fastri fæðu.  Alls ekki má segja að græjurnar séu ekki góðar, sérstaklega ef veiðivörðurinn hefur alls ekkert vit á þeim.  Veiðimenn eru sérdeilis viðkvæmir fyrir útbúnaðinum og afar hjátrúarfullir.  Það má ekki óska þeim góðs gengist, slíkt er vísir á enga veiði.  Það verður að skyrpa á eftir þeim.  Og margir vita allt best um ána, þótt þeir hafi aldrei komið þar áður að veiða.  En það er allt í lagi, sjálfsblekkingin er oft gott veganesti. 

með veiðikveðjum úr Borgarfirðinum

Birna

www.adborgum.is |2. júlí 2006|

Önnur stærsta umferðarhelgi ársins er að syngja sitt síðasta.  Mikil umferð var strax á föstudaginn.  Líklega flestir á leið norður í land, enda engin furða.  Sunn- og Vestlendingar búnir að fá nóg af bleytu í bili.  Núna í kvöld slitnaði varla runan, það var bókstaflega bíll við bíl.  Erfitt var að komast inn á þjóðveginn af hliðarvegum og bílahrúga viðskiptavina í Baulunni, sagði sína sögu um hvaða helgi var.  Umferðin tók samt sinn toll, því miður.  Ekki koma allir heim sem lögðu af stað.  Þó fannst mér minna um hraðakstur hér en oft áður og kannski var það af því að lögreglan hefur verið mun meira á ferðinni hér í sumar en undan farin ár.  Vonandi verður bara áframhald á því.  Margir voru t.d. teknir fyrir of hraðan akstur á föstudaginn, maður var alltaf að sjá bláu ljósin blikkandi. Svo eru rollu skrattarnir farnar að sýna sig við vegina.  T.d. eru þó nokkrar fyrir ofan Þverbrekkurnar og eins fyrir neðan Gljúfurárbrú.  Og þegar umferðin er mikil og hröð er meiri hætta á að slys verði.  Leiðinlegt hvað sumir svartir sauðir skemma alltaf fyrir hinum.  Allir dæmdir út af fáeinum skussum.  En svona hefur þetta líklega alltaf verið. 

Með vegakveðjum úr Borgarfirðinum

Birna 

www.adborgum.is |30. júní 2006|

Þá er búið að slá gamalt met í Gljúfurá.  Það hefur ekki gerst í marga áratugi að 26 laxar hafi verið komnir á land fyrir mánaðarmótin júní - júlí.  Það er gaman að þessu.  Og hvað sagði ég ekki um daginn?  Jón Sigurðsson búinn að segja af sér í Seðlabankanum, ætlar jafnvel að bjóða sig fram til formanns í haust.  Og hvað haldið þið?  Ætli Dóri labbi sér ekki inn í Seðlabankann í haust?  Hann virðist þrífast svo illa án Davíðs svo líklega verður hann að fá sér sæti, einhvers staðar í námunda við hann.  Æ æ æ æ, margt er búmanns bölið.  Margir hamast við um þessar mundir að tengja sig við stofnæð Orkuveitu Reykjavíkur, en kaldavatnsrörið er á hægri siglingu niður sveit í Borgarnes.  Hef ég ekki frétt af því að það sé búið að hleypa vatninu á hér í kringum mig.  Margir sumarhúsaeigendur í Munaðarnesi eru orðnir æði langeygi eftir vatninu.  Það átti víst að koma í ágúst 2005 og enn hefur ekkert gerst.  Líklega hefur allt farið úrskeiðis sem hægt var, það fer stundum þannig í stórum framkvæmdum. Ég hefði þó haldið að fall hefði verið þeim fararheill því margir muna hvernig þessi framkvæmd fór af stað.  Þegar þáverandi verktaki setti sig á bólakaf í mýrina við Laxfoss og þurfti stórvirk tæki til að ná vélinni upp úr.  En það hefur ekki reynst svo.  Fáir bændur hér um slóðir eru farnir að slá.  Enda enginn þurrkur í kortunum næstu daga.  Hann er bara enn að ausa úr sér vatni yfir menn og málleysingja svo allt er á syngjandi floti.  Vonandi fer nú að rætast úr þessu, annars verða bara stórfenglegir fólksflutningar á önnur landshorn.

Með grámyglukveðjum úr Borgarfirðinum

Birna

www.adborgum.is |28. júní 2006|

Um sig hefur gripið nýtt æði í Tungunum.  Eftir minni bestu vissu þá byrjaði Kibbi í Baulunni á þessu.  Hann keypti sér sem sagt húsbíl  Aðrir hafa ábyggilega verið búnir að hugsa lengi en ekki framkvæmt.  En svo kom eitt stykki húsbíll á Stafholtsveggi og nú er kominn annar hjá staðarhöldurum í BSRB.  Ég er svo sem ekkert viss um neinn hafi vitað af hinum, það er bara skondið hvernig hlutirnir æxlast stundum.  Og ekki er ég hissa þótt fólk kaupi sér húsbíl.  Það hlýtur að vera æðislegt að bruna bara um, stoppa svo næstum þar sem manni sýnist, hoppa aftur í, elda sér eitthvað í gogginn og fara svo bara að sofa.  Ekkert tjaldvesen, ekkert að setja upp, eða skrúfa eða neitt.  Bara opna hurð og ganga inn.  Það er alveg greinilegt að ég verð að fara undirbúa jarðveginn heima hjá mér, fyrir svona farartæki.  Kannski ég ætti að setja hér fram eina vísu, sem svolítið kemur inn á þetta, hún er svona:

     Eitt sinn átti ég áform glæst

     eina von sem gat ei ræst.

     Nú er mín sú hugsun hæst

     hvenær á að éta næst.

Og af því að ég er farin að skrifa vísur, þá datt mér í hug ein sem ég heyrði norður á Sauðárkróki um daginn.  Hún varð þannig til að fyrir mörgum áratugum, meðan enn voru stórar vefnaðarvörudeildir í kaupfélögum þá vann þar einn maður mjög hagmæltur.  Fín frú í bænum, sem leit fremur stórt á sig, kemur til að versla.  Verslunarmaðurinn þarf að klifra hátt upp til að ná í strangan sem frúin vildi kaupa af.  Þegar hann kemur niður að snýr sér að frúnni aftur, segir hún við manninn:  Þér eruð með opna buxnaklauf, herra minn.  Verslunarmaðurinn lítur niður á sjálfann sig og svarar svona:

     Útganginn á sjálfum mér

     ekki að sjá, er gaman.

     Ég er orðinn eins og þér

     opinn upp, að framan.

Með opnum kveðjum úr Borgarfirðinum

Birna

www.adborgum.is| 26. júní 2006|

Þá er byrjað að keyra fé á Holtavörðuheiði.  Alla vega sá ég Bakkakotsbílinn fara hér um, líklega fulllestaðan af fé sem bíður spennt eftir því að komast í sumarhagann.  Við erum enn að gefa laxaseiðum sem komið var fyrir í tjörn upp við Sauðhúsaskóg.  Þau virðast ætla að fá lögheimilisfestu þarna því ekkert fararsnið er á þeim.  Reyndar getur þetta allt verið eðlilegt því mikill kuldi var í vor eftir að þeim var sleppt í tjörnina og virðist sem þau hafi einfaldlega lagst í dvala.  En nú eru þau spriklandi fjörug og mega sannarlega mín vegna fara að koma sér út í hinn stóra heim.  Rétt fyrir ofan tjörnina er smár hólmi.  Þar hefur kríupar sett sig niður.  Það er ekki slæmt að hafa svoleiðis varðfugl.  Fyrst þegar ég var að koma þarna, ætlaði hún bókstaflega í mig, en hefur tekið mig í sátt núna svo höfuð mitt er ekki í hættu.  Hins vegar vogaði sér ein veiðibjalla þarna uppeftir um daginn.  Hún kemur ábyggilega aldrei aftur.  Mótttökurnar voru þvílíkar að ég hef sjaldan séð annað eins.  Það heldur áfram að rigna eins og þeir þarna uppi séu haldnir flóðmigu og það veiðist bara þokkalega í Gljúfuránni svo lífið er bara ljúft, eins og stendur.  Nema maður er svo niður rigndur að hárið er eins og í það hafi verið klínt vænu smjörlíkisstykki, skeifan á munninum er orðin svo áberandi að hún fer mest að minna á skeifugörnina sem við flest höfum neðar í skrokknum.  Þetta er hreint út sagt alveg ógeðslegt-ojjjj

með votum kveðjum úr Borgarfirðinum

Birna

www.adborgum.is |24. júní 2006|

Vegagerðin og Landssamband hestamanna stendur fyrir átaki um þessar mundir að gera reiðvegi hér um slóðir.  Höfum við að Borgum fengið heimsóknir þess eðlis, nokkrum sinnum.  Þetta er hið besta mál ef Vegagerðin stendur við það sem talað er um.  Hestamenn eru flestir hið besta fólk, en þar innan um, eins og víða annars staðar eru líka menn sem ættu að stunda eitthvert annað sport.  Margir eru að fara í ferðir með mikið af lausum hrossum og er lítið gaman að fá það út um allt.  Í fyrstu vildu þeir fara yfir sumarbústaðalandið hjá okkur en það tókum við ekki í mál.  Það þarf ekki marga svarta sauði til þess að það fari illa.  Nú er verið að spá í að fara yfir Gljúfurá og eftir gamla veginum, undir nýju brúna og meðfram þjóðveginum, yfir veg nr. 50 og upp á gamla þjóðveginn sem liggur undir Borgunum hér.  Þetta gæti nú e.t.v. gengið en þarf samt að skoðast vel.  Verið getur að veiðimenn verði ekki par ánægðir með þetta.  Líklegt er að ekki verði hægt að skilda menn til að fara einungis í hvíldinni fyrir ána.  Þarna eru nefnilega mjög margir veiðistaðir og því er spurning hvort þetta fer saman.  Annað er líka að hægt er að fara í báðar áttir þegar komið er upp á vegin, hinu megin við ána.  Ef farið er til vinstri lendir fólk upp í sumarbústaðalandinu okkar, og það gengur alls ekki.  Þetta mál þarf því að skoða vel, með hagsmuni allra í huga.  En gott er samt að skriður sé kominn á þetta mál og var löngu orðin þörf á því.

Með hestamannakveðjum úr Borgarfirðinum

Birna

www.adborgum.is |22. júní 2006|

Nú fer að líða að því að bændur megi keyra á fjall.  Holtavörðuheiðin opnar fyrir móttöku á fé, ef svo má að orði komst, upp úr 25. júní en fyrir einhverju síðan mátti keyra á Bröttubrekku.  Að þessu sinni rekur engin á hana.  Borgir setja sitt fé niður á Sigmundarnes og Klettstía og Brekka á Holtavörðuheiði.  Þetta er fyrst og fremst vegna þess að illa hefur gengið að fá fólk til að leita.  Þetta er dagsleit og ekki hægt að fara þetta á hrossum.  Sveitarfélagið á að útvega fólk í leitirnar en það hefur lent á þessum bæjum og fólk er bara búið að fá nóg af þessu.  Ekkert er greitt fyrir alla þá fyrirhöfn sem þessu fylgir og fátt fæst í hattinn nema skammir.  Svo þetta verður svona þetta sumarið.  Hins vegar var afar sögulegt þegar Borgabúar voru að smala sínu fé yfir veginn.  Bóndinn á bænum fór hamförum í hói og hæi.  Það var svo sem allt í lagi, nema tímasetning smölunar var vel eftir miðnættið.  Flestir voru líklega farnir að sofa og urðu því lítið varir við tenóræfingar bóndans á Borgum.  En einn sakleysingi, Tómas á Hofstöðum brá sér út til að fá sér ferskt loft og heyrði þá mikinn hamagang og læti.  Hann vissi ekki hvaðan á sig stóð veðrið, var alveg viss um að það væru fjöldaslagsmál á Bauluplaninu og án efa væri verið að reyna að drepa mann.  Hann vakti því sína ekta spússu, því eitthvað öl hafði hann í tám sínum og þau hjónakorn þeystu af stað, til að kanna málið.  Er upp fyrir Norðurárbrú kom, sáu þau líf á túninu á Borgum og frúna stjáklandi á veginum, rétt fyrir ofan brúna.  Bílnum var snúið í snatri, Tommi gekk út og spurði hvort verið gæti að héðan kæmi ókunnur hávaði.  Honum var sagt allt hið sanna í málinu og héldu þau hjón þá heim á leið.  Og líklega hefur hetjutenórinn á Borgum ekki haldið frekar fyrir þeim vöku, því rétt þegar bíll þeirra hvar fyrir brúna, tókst að koma síðustu kindum Borgabúa fyrir veginn, í sumarhagann, sem beið grænn og fagur.

Með tónleskum kveðjum úr Borgarfirðinum

Birna

www.adborgum.is |21. júní 2006|

Búið að opna Gljúfurá og komnir 2 laxar á land.  Frábært.  Mikið vatn er í ánni, eins og reyndar í öllum ám hér á svæðinum.  Og skal engan undra eins ofboðslega og rignt hefur undanfarið.  Maður fer bara að íhuga að kaupa sér miða til sólarstranda, svei mér þá.  Svo er pólitíkin með skrautlegasta móti, eitthvað verð ég nú að skrifa um það og mitt uppáhaldsmál, þ.e. Framsókn.  Dóri vara axlar alveg fullt af ábyrgð og segir af sér og hættir bara, ekki landslag sem maður er vanur að sjá á Íslandi.  En er snjall og fær nýjan stól fyrir framsókn áður en hann hættir, dýr var stóllinn fyrir Geir.  En það má ýmislegt á sig leggja til þess að fá að verma þennan stól.  Ég sé reyndar eftir Sigríði Önnu Þórðardóttur.  Held að hún hafi verið með ágæta yfirsýn yfir það sem hún vildi gera í umhverfisráðuneytinu.  Með þessu er ég ekkert að setja út á nýjan ráðherra, alls ekki, heldur fremur þessi vinnubrögð sem mér finnast alveg forkastanleg.  En engu ræð ég víst um það.  Svo er bara okkar gamli granni Jón Sigurðsson sem setti háskólann á Bifröst á laggirnar, búin að labba sér úr Seðlabankanum og farinn í ráðherrastól.  Hann er í árs leyfi og ekkert endilega á leið að hætta í bankanum, að eigin sögn.  Og Dóri er ekkert endilega á leið í Seðlabankann, að eigin sögn.  En vitið bara til.  Jón mun segja af sér bráðum og kannski verður svo Dóri bara óvart seðlabankastjóri í haust.  En bara óvart. 

www.adborgum.is |19. júní 2006|

Þá er familian Brynjarsen farin Norður og komin heim aftur.  Mikið var um dýrðir þann 17. á Akureyri.  Mikill munur á þessari útskrift og þeirri sem við vorum við fyrir nokkrum árum á Akranesi þegar sonur okkar útskrifaðist þar.  Hér er virkilega eitt og annað gert til að gera þennan dag sem eftirminnilegastan fyrir alla.  Útskriftin byrjaði kl. 10 um morgunin og stóð athöfnin til að verða 12.  Þá var gegnið í skólagarðinn til myndatöku.  Eftir hádegið var skólinn opinn og boðið upp á kaffi og með því.  Hægt var að ganga þar um flest hús og skoða.  Um kvöldið var svo þriggja rétta veislumáltíð með góðum skemmtiatriðum.  Þetta er dagur sem seint líður okkur úr minni.  Við hittum auðvitað Borgfirðinga á svæðinu.  Þar voru á ferðinni félagar í mótorhjólaklúbbnum Röftum, m.a.Kibba og Sigrúnu í Baulunni, Ingunni og Torfa, Guðjón Bach og einhverja fleiri.  Fjölskyldan dvaldi í sumarbústað í Fögruvík sem er í landi Sílastaða og fór afar vel um okkur þótt húsnæðið væri ekkert sérstaklega stórt.  Á sunnudeginum komu svo ömmur og afar nýstúdentsins í grillmat, en þau voru auðvitað með á laugardeginum og gistu á hóteli, svo komu bekkjarfélagarnir á eftir, líka í grill og öllu þessu fólki var hægt að koma fyrir í þessum litla bústað.  Mikið gaman, mikið helgið og mest etið.  Hér sannast enn og aftur að þröngt mega sáttir sitja.

Með fagnaðarkveðjum úr Borgarfirðinum

Birna

www.adborgum.is |12.júní 2006|

Þá hefur yngsta barnið okkar hjónakornanna á Borgum kvatt grunnskólann sinn með gífurlega góðum vitnisburði.  Nú er bara að bíða hvort Menntaskólinn á Akureyri vill fá hann í sínar raðir, en þangað er ferðinni heitið í haust.  Og svo mun næst-yngsta barnið okkar útskrifst frá MA n.k. laugardag, þ.e. 17. júní.  Það verður ábyggilega gaman og ætlunin að gera út því góða fjölskylduferð Norður.  Og í Borgarfirðinum rignir bara og rignir eins og í Monsún úrkomu, spurning hvar þetta endar allt saman.  Verið er að undirbúa Gljúfurá undir opnun, en þar verður byrjað þann 20. júní.  Norðurá opnaði eins og líklega flestir vita 1. júní og þar hefur tittavinafélagið verið við völd því að nær eingöngu afar litlir laxar hafa komið þar á land.  En talan er samt alveg ágæt.

Með uppteknum kveðjum úr Borgarfirðinum

Birna

www.adborgum.is |10. júní 2005|

Það hefur verið svo mikið að gera hjá Frú Upptekin, þ.e. mér að varla hefur gefist tími til að hugsa, hvað þá til skrifta.  Nú er Borgfirðingahátíð að renna sitt skeið á enda þetta árið.  Mér finnst þetta reyndar í það fyrsta, það er oft ekkert komið sérstakt veður á þessum tíma árs, en það er bara mín skoðun.  Við hér á Borgum vorum svo upptekin við annað að við fórum ekki á neinn viðburð.  Á föstudagsmorgun var haldið af stað vestur í Dali á aðalfund Landssambands Veiðifélaga.  Í þetta sinn var fundurinn haldinn á Laugum í Dalasýslu.  Fundað var allan föstudaginn.  Síðla dags var síðan farið í aldeilis skemmtilega skoðunarferð í boði heimamanna þar sem Sveinn á Staðarfelli sat við stýrið en Trausti á Á var leiðsögumaður.  Mjög gaman.  Farið var fyrir Klofining, sem heimamenn segja reyndar að heiti að fara fyrir Klofninga.  Um kvöldið var síðan góður matur og skemmtiatriði og komið sér í bólið, ekki of seint því að fundir byrjuðu svo kl. 9 næsta morgun.  Þar sem ég var fundarrritari og nefndarstörf viðhöfð á milli 9 og 10 þá þurfti ég ekki að mæta fyrr en kl. 10 sem var ágætt.  Fundur stóð svo til kl. 12 þá var borðað og haldið heim á leið.  En þessi dagur var nú ekki að kveldi kominn.  Kl. 18 var veisla mikil haldin í Veiðihúsinu við Gljúfurá fyrir alla veiðiréttareigendur í boði Stangaveiðifélags Reykjavíkur.  Þar hefði sannarlega mátt vera betri mæting en allt var þetta frábært og árnefndinni til mikils sóma sem hafði veg og vanda af herlegheitunum.  Í dag er svo heimilisfólkið að taka upp úr töskunum, þvo og þrífa áður en vinnudagur hefst á morgun.  Svona er að vera vinsæll, það tekur sinn toll!!!! (glott)

Með vinsældarkveðjum úr Borgarfirðinum

Birna